Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Expulser une jeune femme enceinte en France

Expulser une jeune femme enceinte en France

De telefoon gaat. Het is het vertaalbureau. Of ik een telefoon wil aannemen van een sociale dienst die zich bezighoudt met het toekennen van een verblijfsvergunning voor mensen die in Frankrijk zonder papieren leven en een Nigeriaanse hoogzwangere vrouw. Ik sta in voor de vertaling van het Engels naar het Frans en terug naar het Engels.

“Ik ben acht maanden zwanger. Ik weet niet wie de vader is, enfin…”. De vrouw spreekt in gebroken Engels. “Ik heb de vader al maanden niet meer gezien”.

De vrouw werd op haar rechten gewezen maar zou niet in aanmerking komen om een verblijfsvergunning aan te vragen. Ze dringt erop aan om tenminste een aanvraag in te dienen. De sociaal assistent raadt het haar af. “En France, ça ne se passe pas comme ça”.

«Ik ben doodop, meneer. Wat maakt het uit of mijn aanvraag geweigerd zou worden. Ik kan het toch proberen, dat is toch een recht? Ik wil alleen het beste voor mijn ongeboren kind. Peu importe wat er met mij gebeurd. Het leven dat ik in mij draag, is zoveel belangrijker. What can I do?”

De vrouw logeert in een ondermaats hotel langs de autosnelweg, slaapt op een stinkende matras en door het lawaai, de stank en het bewegen van het kind, kan ze moeilijk de slaap vatten. Ik hoor de vrouw snikken.

“Waarom huilt u?” vraagt de sociaal assistent verbaasd en enigszins geërgerd. De vrouw begrijpt de vraag niet en ik vertaal de vraag ook niet. Ze snikt. “Ik heb honger en dorst. Ik heb niets, niets meer.”

Dan verscherpt de assistent de toon van het gesprek. “Er zijn geen 36 oplossingen. Er zijn er maar drie. Ofwel dient u aan asielaanvraag in want dat is een universeel recht maar u moet weten dat deze aanvraag nergens zal toe leiden omdat ze niet opgebouwd zal zijn en dan keert u binnen de zes maanden terug naar u land. Ofwel keert u vrijwillig terug naar Nigeria, dat kan, u hoeft daar niets voor te betalen en ik kan het zo regelen dat u deze week nog vertrekt. Ofwel dient u een aanvraag tot een verblijfsvergunning in maar ook hier heeft u geen enkel motief. De aanvraag zal geweigerd worden en u zal hoe dan ook het land moeten verlaten. Vanaf het moment u een politiecontrole hebt, wordt u meteen afgezonderd en uit het land gezet.”

Ik vertaal. De vrouw droogt haar tranen maar ik voel de wanhoop, de eenzaamheid en de verschrikking door de telefoon.

“Wat denkt u, mevrouw, dat wij u in uw toestand een appartement gaan geven en dan nog eens de frigo vullen? Denk toch eens na en neem uw verantwoordelijkheden, én uw verantwoordelijkheid voor de baby in uw buik. U wordt binnenkort moeder, denk daar toch aan. Ik kan de rollen omkeren zo u wil. Denk u dat als ik naar uw land ga met mijn kind, dat uw overheid mij een huis en een gevulde frigo zal geven? Denkt u dat?”

Wanneer mensen in de grootste armoede en de grootste verschrikking leven, wanneer de wanhoop nabij is en niemand een helpende hand toesteekt, dan heeft het Westen maar één oplossing. Ga terug naar huis.

Wanneer bedrijven, nationaal of internationaal, dreigen het land te verlaten of zich te delocaliseren, staat de hele overheid in rep en roer met fiscale voordelen, jobkortingen voor bedrijven en zelfs taksvrije bedrijfswagens.

Het gebeurde in Frankrijk 15 jaar geleden, het gebeurt vandaag opnieuw in België en wij doen er niets aan. Misschien toch overwegen om grenzen af te schaffen? Of beter nog, een andere politieke richting in te slaan? Wat in elk geval tot steriele oplossingen leidt : en jij, waarom neem jij deze vrouw niet in huis?

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article