Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

How to become Ryan Gosling one day.. by writing?

How to become Ryan Gosling one day.. by writing?

Een avond zoals geen enkele andere avond. That’s the spirit. Reinventing Carrie Bradshaw. Creating Erwin Abshaw. Ik schrijf vandaag met een open wonde. Een blessure die alleen het schrijven zelf kan helen. De muziek op de achtergrond herinnert me aan de dood van mijn moeder, de politiesirenes op de voorgrond herinneren me eraan dat ik in het centrum van Brussel leef. En woon. En werk. Of toch. En uitga. En besta.

Felix mijn kat snort.

Brussel. Iedereen loves it, d’autres détestent. Ik ga schrijven over Brussel. Over de Brusselaars. Door de Brusselaars. Door en van mij. Ik de Brusselaar. Mijn mening geven. Dat betekent niet dé waarheid zeggen. Gewoon mijn mening geven. Vechten tegen iedereen en alles die me het zwijgen willen opleggen. De antichrist van mijn roman in wording. Brussel als decor voor mijn verhalen maar Brussel ook als mijn politiek strijdpaardje. In het Nederlands om mijn Franstalige vrienden aan te moedigen niet alleen mijn moedertaal te kennen maar ook om aan tafel over Nicole en Hugo te kunnen spreken. Je kan geen eenheid van een land opeisen als je de andere helft van het land verloochent. Die vlieger gaat niet op. Maar ik ben verzoenend. Ik heb de onwetendheid willen kennen, ik heb ernaar gevraagd. Ik heb geluisterd en vandaag geef ik. Vandaag en morgen ook geef ik maar je moet aanvaarden.

In de liefde, in de vriendschap.

Toen ik twintig was, dacht ik veertig jaar en meer met de man van mijn dromen samen te zijn. Samen te wonen, samen dezelfde vrienden hebben, samen te gaan slapen en verder geen vragen te stellen. Gewoon samen gelukkig zijn. ik luisterde nog naar ABBA.

Toen ik dertig was, wou ik een minnaar. Ik wou weten hoe het was iemand graag te zien en hoe je minnaar te verbergen in je relatie. Ik luisterde naar Kate Bush en Marianne Faithfull.

Dan werd ik veertig. Ik wou een toekomst. In Brussel. Ik ging op café.

En dan werd ik 45+. En daar gaat het over. Ik zie op social media dat al mijn vrienden slapen.

Ik luister naar Jay Jay Johanson. Ik ga schrijven.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article