Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Wat moeten we met die clochards?

Wat moeten we met die clochards?

Brussel Stad herleeft sinds afgelopen weekend. Na veel burgerprotest, van het soort protest dat burgers ook mondig maakt in Griekenland, is de hoofdas Noord-Zuid Anspachlaan deels verboden terrein voor auto’s. Vele commentaren op sociale media zijn in alle talen verdeeld.

Mensen zien alleen maar de vuiligheid, de lege blikjes, de gebroken flessen, de frieten, de drank, het gekots. Een gevoel van ranzigheid datnog in de lucht hangt. Ditzelfde tafereel vind je elke nacht terug op De Grote Markt waar jongeren in grote groepen op en rondom het plein mogen samenkomen om veel te zuipen op zo weinig mogelijk tijd. Vreemd, dan hoor je de mensen niet die foto’s nemen van de Anspachlaan de ochtend na de warmste nacht ooit, waar niemand kon slapen en waar veel mensen nog in de hitte van middernacht op de Anspachlaan vertoefden.

Diezelfde mensen zeggen dat ze zich schamen Belg of Brusselaar te zijn tegenover de toeristen bij het aanschouwen van deze dagelijkse Apocalyps. Schatje, geloof me, zelf de meest toeristische van de toeristen komt ook bij ons zijn of haar vuiligheid uitwerpen op onze straten. Na een bepaald alcoholgehalte verkregen door goedkope wijn uit de verdomde nachtwinkel is het sfeerbeeld van die vriendelijke toeristen uitgedraaid in een schrikwekkend plaatje. Mensen gedragen zich vrijer, losser en uitbundiger wanneer ze niet in hun eigen biotoop zijn. Zo zit de mens in elkaar. Heb je nooit eens wilde seks in een hotelkamer gehad, om maar iets te zeggen…

Van diezelfde auteurs komen de woorden dat het schandalig is dat die “clochards” toch zo’n storend element zijn, dat ‘die clochards’ op die banken zitten, liggen, hangen, ja zelfs slapen… Dixit iemand in het uitgangsleven op de Brusselse Kolenmarkt (waar, en noteer goed, elke dag gestreden wordt voor gelijkheid en opgekomen wordt voor onrecht) : “Clochards horen daar niet thuis, dat is vies”. Clochards horen op straat te lopen, in stationshallen te liggen, in het park verscholen tussen verschroeid gras en zwerfafval. In metrogangen, op airconditioning van grote bedrijven. Aan de ingang van de Delhaize à la limite, en voor de deuren van Actiris. Maar toch niet op die banken…

Ik zal het altijd vreemd vinden hoe mensen niet alleen een dubbele tong kunnen hebben, maar tevens ook geen verbanden kunnen leggen tussen verschillende evenementen die 99% op elkaar gelijken. Ik zal ook fronsen wanneer de hele Kolenmarkt gelijkheid en solidariteit hoog in het vaandel draagt en tegelijkertijd met zoveel minachting op een medemens neerkijken. Ik zal ook nooit die apartheid van deze sfeerbeeldentrekkers begrijpen : wij de happy few, zij de unhappy je-hebt-het-zelf-gezocht clochards. En dan zijn er nog die very unhappy few die met de wagen 300m moeten omrijden…

Wat moeten we met die clochards?
Wat moeten we met die clochards?
Wat moeten we met die clochards?

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article