Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Virtuele zelfmoord

Virtuele zelfmoord

Ik leef nu al 24 uur zonder Facebook. Het voelt aan alsof er geen wereld meer is, niemand meer te bespeuren. Het eerste wat me opgevallen is, is dat ik meer tijd heb. Er zijn letterlijk dagen geweest waarop ik thuis op de computer surfte, om kranten te lezen, om een spelletje te spelen, om een lesvoorbereiding te maken. Maar steeds dat (1) of (6) te zien in de titelbalk zoals in “(6) Facebook”, leidde me af. Niet alleen van met wat ik bezig was maar ook van mijn leven. Besef ik nu.

Mijn sociaal leven, mijn heel sociaal netwerk lijkt in één muisklik verdwenen te zijn. Alsof ik vandaag in een nieuwe wereld ben gekomen, een nieuwe stad misschien en waar ik opnieuw de gezelligheid van samenzijn moet gaan opzoeken. Je zou kunnen stellen dat ik nu maar mijn telefoon moet nemen en eens beginnen met mijn vrienden, weet je nog, die échte vrienden, op te bellen. Maar dat lukt niet. Enkele weken geleden is mijn gsm gestolen. Geen enkel telefoonnummer meer. Ik heb iedereen verwittigd via Facebook maar van al mijn contacten zijn er welgeteld drie die me prompt hun telefoonnummer doorgestuurd hebben. Twee contacten heb ik moeten raden via een sms, het gênante ‘Sorry, wie ben jij?” en één iemand heeft me spontaan zijn nummer doorgemaild. Ik kan natuurlijk iedereen ook mailen maar het duiveltje in mij beveelt me nog even te wachten, gewoon om te zien of mensen me niet zozeer missen maar merken dat ik er niet meer ben.

Het leven in die virtuele wereld is hard en meedogenloos. Het is een lege cel. Het is een overgevoelige plek. Het is een huis van wantrouwen. Het is een valse kat. Het is een controle apparaat. Het is een hol vat. Het is een lege doos. Het is een plek waar iedereen happy is, maar zo happy, en echt waar, happy happy… dat je er ongelukkig van wordt. Het is zoals de klas in de jaren ’80 met populaire leerlingen die het allemaal hebben en jij niet. Wat natuurlijk niet zo is en je zou denken dat je als volwassen man dat allemaal kan bekijken met de nodige afstand. Niet dus. Voor een overgevoelige ziel als ik die alle gevoel opslorp, is Facebook gevaarlijk terrein.

Hoe langer ik vandaag als een eenzame schipbreukeling wegdrijf van dit virtuele monster, hoe meer ik besef dat er nu een heel leven voor me staat. Een leven, zeker, maar nog beter, mijn leven. Ik kan vanavond terug op café gaan en zeggen dat ik Liesbeth Homans een trut vindt zonder dat ik verkeerd begrepen word en ik dan vrijuit kritiek kan geven op haar beleid. Ik kan zeggen dat de islam evenzeer bekritiseerd mag worden als alle andere godsdiensten zonder dat iemand een fatwa op me werpt. Ik kan zeggen dat “Our last summer” van ABBA wel een héél goed nummer is zonder dat iemand me zegt dat ik eens moet ophouden met voortdurend ABBA te citeren. Met andere woorden, alles ligt in oogcontact, lichaamstaal en stemvolume. Met andere woorden communicatie. Met andere woorden met gevoel. Met andere woorden… gewoon met woorden. Genuanceerder. En met een pint. Of met een goed glas rode wijn.

Ik heb nog nooit zelfmoord gepleegd. Ik heb wel al voor die muur gestaan waar alles kan omslaan. Ik ben al in die put gevallen, net zoals ik er met eigen kracht ben uitgekropen. Het zal wel hetzelfde zijn met deze ervaring. Vorig jaar ben ik erin geslaagd te stoppen met roken, stoppen met facebooken zal ook wel lukken, toch?

Wat staat er dan tegenover? Netwerken heropbouwen, uitbreiden en mijn schrijven aan de man brengen. Toegegeven, bloggen en een link plaatsen op je eigen muur, is het gemakkelijkst maar daarmee kom je niet verder. Weg van Facebook voelt professioneler aan. Serener. Grootser. Machtiger. Rustgevender. Vooral rustgevender. Laat me nu ook in die rust werken aan mijn boek, mijn vrienden zien en mezelf opnieuw verwelkomen.

Weg Facebook, welkom Erwin! Erwin Abbeloos!

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article