Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Daten

Daten

Hoe doe je dat, daten na je 45ste. Meer nog, daten enkele jaren voor je 50. Vooruit, daten wanneer je op drie maanden na 48 bent, op weg naar een halve eeuw. En zelfs, hoe als man een man daten.

Geruchten doen de ronde dat “het milieu” vol leugenaars zit. Dat kan ik best geloven. Meer nog, het milieu is gevuld met onverschilligheid. Zowel jong als oud bezondigt zich aan dit vergrijp. De Brusselse Kolenmarkt is vol met lege en holle vaten. Betweters, leeghoofden, prinsessen, boerenpummels, stoute en gemene mensen, clans en kliekjes. Een beetje zoals op de speelplaats toen je 15 jaar was. De Kolenmarkt in Brussel is een vals wijf met een ego zo groot als een Orang Oetang en met de mentaliteit van een verveeld verwend kind.

Om te daten moet je buiten komen. Waar zijn die mannen? Niet op het werk. Geen enkele collega spreekt me om diverse redenen aan. Om te daten moet je op de bus en de metro rondkijken. Maar die Marokkanen worstelen al zoveel met zichzelf. In de bibliotheek dan. Veel potentieel. Wel veel geitenwollensokken.

En dan, bij toeval, komt er toch iemand langs. Wat nu? Hij is niet knap knap maar hij weet je toch te betoveren met zijn charme, zijn ogen, zijn mooie handen, zijn “laten we de Anspachlaan oversteken”. Een brunch ver weg op een verloren zondagnamiddag. Snel wordt die persoon iemand die je opmerkt, iemand waarvan je zegt, hmm, die heeft niet de oppervlakkigheid van de vorige. Hij laat je zijn huis zien en je merkt een Waldolala aan boeken op. Het kietelt. Je bent nog niet verliefd maar je merkt dat je al eens over zijn arm wrijft. Je hebt zelfs al een stofje van zijn kraag geveegd. Hoe verliefd kan je zijn.. Verliefd op bijna 48? Hoe gaat dat?

Mensen zeggen altijd : als die vonk er niet is, forget it. Die vonk is er niet. Er is wel iets anders. Maar je houdt het voor jezelf. Omdat je aan bijna 48 zo kwetsbaar bent dat je jezelf niet zomaar meer prijs geeft. Tenslotte, je bent toch geen puber meer? Hou je godverdomme in. Met of zonder vonk, het vuurwerk komt ten gepaste tijden. Drie keer gaan eten is bij mij een op zijn minste vereiste. Mijn lichaam is niet meer zo strak maar dan nog. De lichten moeten gedempt zijn wanneer ik al toelaat dat er een situatie is waar de lichten aan of uit kunnen. Of in between. Seks kan alles doen vallen of verder duwen. Het is dat in het bijna 48-zijn het hoofd op alles focust. Maar kijk, hij heeft boeken, hij praat graag, hij drinkt graag wijn, weliswaar vrij snel maar, zo zegt hij zelf, dat komt omdat hij nerveus is wanneer ik er ben, hij vraagt dingen over mij, welke muziek ik graag luister, hoe het met het schrijven gaat, we hebben dezelfde passie over Zweden. Hij vraagt over het leven, hij vertelt over het leven. Fragile. Een expo à voir! Oh god, initiatief nemen om samen iets te doen. Iets waar jezelf in gelooft, niet om te plezieren. Iets van jezelf. Zelfs dat moet je leren…

Hij vertelt over een film die hij de vorige dag gezien heeft maar je luistert niet naar het scenario. Je luistert naar het feit dat hij vertelt. En hoe je even wegdroomt over samen na een fles wijn in elkaars armen te liggen, lief te hebben, enlasser zoals ze zo mooi in het Frans schrijven, een kusje hier, een opwinding daar en hij ratelt maar door en door over die film van gisteren en jij hebt je hoofd op automatisch knikken en “hmm” gezet terwijl je niets liever wil dat dit leven voor jou, dat leven dat daar voor jou zit, ooit opnieuw waar kan zijn. Je beeldt je in dat ze zelfs je benen rondom hem hebt geslagen om zo bescherming te bieden. Om te laten zien dat je je goed voelt en dat je wil dat hij zich ook goed voelt. De weg is lang nu dat 48-jaar zo onder mijn neus gewreven wordt. Je wil niets liever dat je nog eens achteloos zijn heup mag vastnemen in het openbaar, alsof jullie mekaar al jaren kennen. Een gestolen kus. Een glimlach in de stijl van “wij zijn van elkaar”.

Victor had een jazz muzikant moeten zijn. Hij had schrijver moeten zijn. Hij had gelukkig kunnen zijn. Hij had zoveel kunnen zijn. Hij had mijn lief kunnen zijn. En als hij nu eens mijn lief werd…? En niets overhaasten. Hoe doe je dat, niet en niets overhaasten? Voor je het weet glipt het weg. Laat het voelen, laat het komen. Laat het ook gaan wanneer het er niet is. Vooral dan laten gaan. Mensen die je niet willen, steek er geen energie in godverdomme. En niet zwichten voor de verkeerde redenen. En vooral : nooit over hem schrijven….!

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article