Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

De zangeres.

Er was een vijftigtal mensen komen opdagen om te horen wat ze zou zeggen. Een uitgesproken mening over een politiek uit de hand gelopen situatie had ze al geventileerd in verschillende interviews van kwaliteitskranten toen verscheidene media een portret voor haar dertig jaar carrière brachten. Een hele bevolking gijzelen voor pure politieke overmacht kon niet voor haar en voor de Partij. En zo werd zij uitgenodigd om te komen spreken. Er werd van haar verwacht dat ze zich kandidaat zou stellen om verkozen te worden. Ze had een hevig betoog geleverd daar zo alleen op het strakke podium dat eruit zag als een kleine intieme cinemazaal waar na de projectie van een minimalistische film de regisseur en de hoofdacteur achteraf een praatje maakten met het publiek. Zo alleen, stond ze daar, in minder verblindende schijnwerpers dan de schijnwerpers die haar hele leven al domineerden. Ze stond er zonder haar band, zonder haar soulmates die haar zingen altijd hebben begeleid. Ze sprak met evenveel kracht als ze haar liedjes uitbracht, hoewel ze de laatste jaren niet meer heeft gezongen. Omdat ze het allemaal een beetje beu was, zo altijd haar liedjes zingen. Altijd hetzelfde repertoire, het begon afgezaagd te worden. Erger nog, ze kon de liedjes niet meer horen. Ze wou nu anders gehoord worden. Ze zou nu in de politiek gaan.

Ze had niet echt haar plaats in deze politieke groep. Ze voelde het niet aan. Iets zeggen in de krant is niet hetzelfde als te komen spreken voor een ongekend publiek en al helemaal anders is het om zich te engageren in de politiek. De voorzitter had haar opgezocht omdat ze ooit in een tv-interview zei dat politiek haar wel zou liggen als zeg maar, een carrièreswitch. Ze zei dat ze zich gegijzeld voelde in haar eigen land. Tijdens het interview trok ze gretig aan een sigaret en ze keek bedrukt. De jaren hadden haar vrouwelijkheid alleen maar geaccentueerd met subtiele rimpels en kraaienpootjes. Na het interview zong ze één van haar hits. Het publiek blij, de producer blij, de platenmaatschappij blij, iedereen blij, zij verveeld. Ze heeft geleerd te lachen en oprechtheid uit te stralen. Daarna ging ze naar huis en opende ze een fles witte wijn. Daar is het besef gekomen te stoppen met zingen.

Net dan belde de voorzitter van de Partij haar op met de vraag of ze hun avontuur niet wou opsmukken met haar mening. Ze had gretig toegezegd. Alle deuren gingen open voor haar. Op een andere manier, kleinschalig maar toch, de deuren gingen alweer open. Ze vergat haast hoe ze zelf ooit heeft moeten vechten om ergens te geraken en deuren letterlijk heeft moeten intrappen.

Haar mening werd met handgeklap, duimen in de lucht, “bravo”-geroep en enthousiast gefluit ontvangen alsof ze in die enkele minuten al haar hits had gezongen voor een handvol ‘die hard’ fans. Het was allemaal veel te gemakkelijk. Ze had het gevoel nog steeds zangeres te zijn. Ze werd onmiddellijk eregenodigde, ze hoefde zelfs geen lidmaatschap te betalen. En hoewel ze niet dronk, werd haar na haar uiteenzetting een glas goedkope cava in de handen geduwd. Ja, nu wist ze het zeker. De deuren stonden alweer open terwijl ze liever had dat sommige deuren op een kier bleven en andere deuren botweg dicht en op slot zouden blijven. Ze had het gevoel nog steeds de zangeres-van te zijn. De zangeres van dienst.

Om de haverklap vroeg wel iemand om op de foto te staan. En of ze niet dit papiertje wou tekenen. Er waren zelfs mensen die “toevallig” een cd van haar beste nummers mee hadden. Twee mensen hadden ook “toevallig” haar debuutelpee van de ver vervlogen jaren ’80 mee. Zouden er écht waar mensen zijn die altijd en overal elpees en cd’s op zich hebben? De wereld was weer fantastisch en hoewel ze geleerd had hoe een glimlach op te zetten, ze wou weg. Eigenlijk wou ze gewoon eens haar gedacht zeggen, eens vertellen wat zij van de situatie vond zonder dat er enig gevolg aan zou gegeven worden. Zo eens goed ventileren, eens met de vuisten op tafel slaan, een stevig discours opbouwen en vurig uitspuwen naar enthousiaste opgedreven mensen.

Het publiek kwam niet voor de politiek, het publiek kwam voor de zangeres. Het maakte haar misselijk, of was het van de geur van de warme goedkope cava. Wisten ze dan niet dat ze net meer dronk? Dat stond toch ook in al die interviews. Ze nam snel afscheid van de voorzitter, wuifde iedereen weg en zoals het een vergaan icoon overkomt, daalde zij haast onzichtbaar de imposante trap twee verdiepingen naar beneden.

Buiten stond een jongeman een sigaret te roken. Ze kende hem wel. Hij was ooit eens bij haar gekomen om het politiek project mee helpen uit te schrijven. De jongen was charmant en kende manieren. Hij doofde discreet zijn sigaret en hield de deur voor haar open. Haar ogen gingen ook open en ze glimlachte voldaan. Ze wist het, de jongen hield de deur open voor een persoon, gewoon voor haar, niet voor een zangeres. Ze maakten samen een praatje, ze rookten samen een sigaret. Ze praatten over vakanties, over politiek, over Brussel, over de studies die ze ging aanpakken. Hij praatte over verloren liefde. Ze praatten niet over muziek en hij vroeg ook niet of hij met haar op de foto mocht. Toen ze aanstalten maakte om weg te gaan en zei dat ze naar de bushalte ging, vroeg hij of ze wou dat hij haar vergezelde. Ze lachte maar vond het zeer attentvol. ‘Dank je wel, jongen, ik red het wel. We zien elkaar nog wel’ en ze kusten elkaar vaarwel.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article