Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Tongen draaien in Brussel

Tongen draaien in Brussel

Het is het gebruikelijke afscheid voor elke vakantieperiode waar collega’s mét en collega’s zonder kinderen in de late namiddag de boeken dichtdoen, de studenten vroeger naar huis sturen en nog een uur of wat rond enkele flessen bubbels in de leraarskamer hangen. Een korte bevraging over de vakantieplannen doet algauw de ronde maar veel plannen zijn er niet. De nefaste besparingen van de Belgische overheden snijden diepe wonden in de budgetten van families. Vele projecten gaande van oude en versleten daken restaureren tot misschien een dag of twee aan zee-we-zullen-wel-zien tot tenslotte gewoon thuisblijven en afwachten dat die vakantie alweer achter de rug is. Een vakantie met ambitieuze lesvoorbereidingen heeft ook zijn charmes.

Mij wordt gevraagd wat ik ga doen de komende weken. Deze vrijgezel staat in overlevingsmodus. De vrijgezel waar geen enkele politieke partij bonussen of overlevingsmechanismen voor uittrekt blijft in Brussel.

Mijn ambitieus plan is een lief zoeken. Iemand die wil blijven, iemand die mij nog de moeite vindt want de 50 lonkt, iemand die me nog schoon en knap vindt. Iemand met balls en brains. Iemand die al eens een glas betaalt, die meer dan alleen maar Frans spreekt, iemand die het ook al meegemaakt heeft. Iemand die verder dan de Kolenmarkt kan denken, out of the box kan denken. Iemand voor wie geilheid geen boetedoening is.

En zo ga ik een paar dagen na de aanslagen op de luchthaven van Zaventem en het metrostation Maalbeek al op pad. In Brussel ligt uitgaan altijd tussen “weer diezelfde gezichten” en “ah, een gekend gezicht”. Ikzelf ben iemand die met het grootste gemak naast of tussen gesprekken kan staan zonder dat iemand me opmerkt. Onzichtbaarheid heeft zo zijn voordelen, om columns te schrijven, om te observeren, om niet gestoord te worden, om alleen te kunnen zijn.

“Not all musmims are terrorists but all terrorists are muslims. Think about that!” hoor ik. Het deed me denken aan hoe in ons klein milieu onze tongen ook giftig en venijnig kunnen zijn. Hoe we denigrerend naar de andere kijken, de verwijfde, de dikkere, de lelijke, de oudere, de Vlaming en noem maar op. Het terrorisme van bedenkende blikken en snijdende woorden brengt op de duur ook een lockdown in Brusselse gaybars.

Kwaadsprekerij is van alle tijden. Maar het maakt dat het geen goesting meer geeft om uit te gaan. Het niveau is veelal op zeer lage grond te vinden. Ik wil maar zeggen. We spreken zelfs al niet meer over aids. Om maar te zeggen. We spreken ofwel in kwaad ofwel in boertigheid.

Ik wil maar zeggen. Op de vooravond van de Gay Pride, in de naweeën van de aanval op Brussel en in het hart van onze verworven rechten, kunnen we onze boze tongen tegen dan iets constructiever gebruiken? We weten toch beter? We kunnen toch beter?

Ik wil maar zeggen. De wereld buiten de Kolenmarkt is veranderd. Kunnen we in de aanloop van de Gay Pride onze tongen voor een keer niet eens smeuïg dubbel laten draaien? Prettige Gay Pride!

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article