Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Berusting

Berusting

De hele zomer heb ik aan mijn schrijftafel aan mijn boek gewerkt. Tussen lege bladen en een lijf vol emoties. Tussen woorden schrappen en zinnen tot leven brengen. Tussen vervuld zijn van leegte en uitgeput zijn van de oppervlakkigheid van mensen rondom mij. Ik heb de herfst niet zien aankomen. Ik heb amper gegeten, ik heb voldoende gedronken. Ik ben mijn dierbaren verloren, ik heb er niets of niemand voor terug gekregen. De doden rondom mij zwijgen, de levenden rondom mij hebben me het zwijgen opgelegd. De hemel kleurt oranje. Niemand klopt aan mijn deur. Ik ben gehuld in een nevel van immens verdriet en de grote vraag : hoe komt het dat mensen zo zijn.

Ik mis de warmte van bescherming. Ik hul me in de pijn van de herinnering. Mensen vieren het hele jaar door feest, drinken cava in alle kleuren, geven wat geld aan een goed doel omdat dat het nieuwe links is. In Brussel wordt er her en der betoogt, voor mensenrechten in Turkije, in Palestina of Afrika tot grote ergernis van de arrogante Brusselse taxichauffeurs. Vulgariteit is nooit ver weg en zelfs de arrogantie van hoogmoed raakt me niet meer.

Ik ben vergeten te gaan werken. Ik ben ontslagen. Zo denk ik soms. Dat ik gewoon vergeet te gaan werken en dat ik ontslagen word.

De avond valt. Het seizoen lijkt nog steeds herfst. Ik mis de sneeuw, dikke sneeuwvlokken die in een mum van tijd een zacht wit donsdeken over Brussel plooit en de stad lam legt.

De avond valt. De leegte vult mijn huis als lucht uit een grote ballon. Mensen lijken plezier te hebben aan leegte. Voor mij is leegte een alledaagse marteling. De leegte van de vrolijkheid, de leegte van woorden, de leegte van attitudes, de leegte van de liefde. Deze week was ik op de projectie van de film “Le bonheur au travail” van Martin Meissonnier. Een origineel onderzoek naar innovatieve manieren om werk in bedrijven anders te organiseren en werknemers de goesting voor het werk terug te geven. De grote leegte bevindt zich in tussenjobs met ronkende titels als sales managers, HR manager, Aankoop management, allemaal jobs die in se tot niets dienen, die meer en meer hun nutteloosheid bewijzen, waar mensen niet veel meer te doen hebben dan vergaderingen te leggen met dezelfde mensen in dezelfde functies om over dezelfde dingen te praten die tot niets leiden. Lege jobs voor lege mensen om de altijd lege portefeuille van de Executives te vullen.

Waarom moet ik weten wie naar welke muziek op welk moment luistert? Waarom daten op een seksdate website als je getrouwd bent? En is het nog verantwoord om op de Middellandse Zee op vakantie te gaan, te feesten op het kerkhof en te dansen op de lijken van vluchtelingen?

Om maar te zeggen. Zo vergaat het denken, het lezen en het schrijven op een ordinaire lege zondag. In eenzaamheid, in mijmering, in verslagenheid. In mistroostigheid. Veelal in kwetsbaarheid, in onbegrip, in onkunde en in fataliteit. Niet in opstandigheid, fierheid, trots of zelfs schoonheid. Uiteindelijk is het graven en streven naar voortdurende erkentelijkheid.

Ik voel vandaag alleen maar onverschilligheid. Voor holle vaten, lege dozen, stoorzenders, mensen met zinloze jobs, party party people, arrogante cafébazen, mensen die all-inclusive cava drinken en fletse nootjes eten op de Middellandse Zee dansend in opgejutte blote gespierde lijven op flutmuziek.

Ik voel onverschilligheid naar mensen aan wie de schoonheid van een mooi liefdesverhaal ontgaat.

Ik koester liefde voor de rust, voor de herfst als voorbode van de berusting van de winter en voor mezelf. De liefde is geconsumeerd, de rest is slechts scharrelen.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article