Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Kleine filosofie van het ouder worden

Kleine filosofie van het ouder worden

In de loop van het derde kwart van het leven is veroudering bij anderen duidelijker waarneembaar, ook bij mezelf? Het haar wordt dunner en grijzer, de rimpels in het gezicht worden zichtbaarder, de kwaaltjes talrijker. Het lichaam zou zomaar kunnen “vastroesten” als we niet in beweging blijven. en ook al betekent het een stap vooruit dat we de pijnlijke verschijnselen die met het ouder worden gepaard gaan kunnen verlichten, de verbeten strijd tegen die verschijnselen groeft de rimpels nog dieper in het gelaat van de strijdenden.

Nieuw relaties aangaan wordt moeilijker, al staat daar tegenover dat de warde van de vertrouwdheid met anderen sterker wordt en vriendschappen bewuster worden onderhouden. De ooit zo hevige gevoelsopwellingen bedaren enigszins, het leven gaat zijn gangetje, soms is er zelfs sprake van verveling : alles al gezien, niets nieuws onder de zon.

De onsterfelijkheidsluchtbel is uiteengespat. Ik ken nu de mogelijkheden van mijn leven, ik heb ze beleefd. Heel lang waren ze in nevel gehuld, om zich vervolgens heel langzaam voor me af te tekenen. Ik heb tal van mogelijkheden achter me gelaten en leef in de werkelijkheid die daardoor, met of zonder mijn toedoen, tot stand is gebracht. En mochten er nu nog andere mogelijkheden bestaan, dan breekt nu de laatste gelegenheid aan om die te realiseren. Dringender dan ooit tevoren rijzen de vragen : waaraan wil ik vasthouden, wat blijft er open, waar is het nu tijd voor? Wat is belangrijk voor mij, wat kan ik maar beter niet langer meer uitstellen? Moet ik het leven nog één keer helemaal opschudden? Nog één keer die stress ervaren? Hoeveel tijd resteert me nog? Welke plannen kan ik nog realiseren? Hoe kan ik de wereld die zo radicaal verandert nog begrijpen? Heb ik daar de kracht nog voor? Hoelang nog?

Gelatenheid betekent nu dat we ons vertrouwd moeten maken met het onooglijke woordje “nog”. Het voortdurende gebruik daarvan verwijst onmiskenbaar naar het voortschrijdende proces : “U ziet er nog goed uit voor uw leeftijd!” “U bent nog best fit” “Knap dat u nog zo goed kan hoofdrekenen!” “Leuk dat u zich nog jeugdig kleedt!” “Nog helemaal in orde?”

Zelfs degenen die altijd jong waren gebleven, worden oud. Het is verstandig om daar tijdig de gepaste ruimtes voor op te zoeken en vrij te maken, om zich een voorstelling te maken van de mogelijke toekomstige omstandigheden en de behoeften die daarmee gepaard gaan, om zich af te vragen : in welke omgeving zou ik oud willen worden? In mijn eigen huis, eventueel met ambulante begeleiding? Onder de hoede van de familie die zo nodig een verpleeghulp in de arm neemt? In een woongemeenschap, met anderen die in vergelijkbare omstandigheden verkeren? In een meergeneratiehuis? In een seniorenappartement of een bejaardenhuis en zo ja, waar dan precies? Wat kost dat? Hoe kunnen tijdig de voorwaarden worden geschapen? Welke vertrekken zijn al klaar voor mijn mogelijke ouderdomsgebreken? Wie kan ik, indien nodig, de teloorgang toevertrouwen van mijn autonomie die ik mijn leven lang hoog in het vaandel heb gehouden en die bij het oud worden kan verdwijnen zonder dat ik daar iets aan kan doen?

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article