Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

De nieuwe wereldorde

De nieuwe wereldorde

Ik ben bang. Voor de eerste keer in mijn leven ben ik bang van de wereld. Mijn eigen wereld die ik mijn hele leven lang probeer zo mooi en aangenaam voor anderen en voor mezelf te maken. Zonder religie, gewoon door zelf voortdurend bijna 50 jaar lang, met iedereen te praten, iedereen te begrijpen, misschien niet van iedereen te houden maar wel iedereen te respecteren. In de bruine cafés en op het werk. Met het weinige dat ik van mijn ouders heb willen meenemen en misschien heb meegekregen, met al wat het katholiek onderwijs in mij gebroken heeft en door zelf bewust of onbewust fouten te maken, risico’s te nemen en vooral door erover schrijven en het te delen.

Namen en woorden als Trump, Michel, Poutin, De Wever, Le Pen, Macron, Wilders, Erdogan, de nieuwe wereldorde, populisme, leugens als “vertrouw die mensen niet”, over activisten : “het zijn moordenaars” e die administratief aangehouden worden. Maar ook sommige opiniestukken van De Morgen columnist Yasmien Naciri maken me voor de eerste keer bang. Meer dan bang zijn is het reële angst voor de wereld waarin we leven. Een serieuze bezorgdheid over hoe snel dat enkel door machtsvertoon van gevaarlijke individuen de wereldorde nieuw, beangstigend, beklemmend en gevaarlijk kan zijn. Hoe de nieuwe wereld op zichzelf plooit, hoe politiek niet meer om mensen geeft, hoe religie en populisme hand in hand beginnen te lopen, hoe religie als een donkere gifwolk de politiek binnensluipt en hoe gemakkelijk het vandaag wel niet is om aan iemand vlakaf te zeggen : you’re a loser. Hoe de kwetsuren en de blessuren van een volk schaamteloos genegeerd worden, hoe iedereen al wel een Calimero ( en niet een Warhol) moment opeist door polarisatie op tv of in een column.

Mijn eerste minister die zegt tegen Trump : “Ontmoeting met Trump was hartelijk” net als Macron die zegt dat “we dezelfde dromen hebben” is op zijn zachts uitgedrukt angstaanjagend.

Het is moeilijk geworden vandaag om nog in politiek te geloven. Als ik dit stuk schrijf, nemen populisten mijn angst uit de context om het zich toe te eigenen. Het zijn binnenkort verkiezingen en dan krijgen we opnieuw hetzelfde voorgekauwd en uitgekiemd ideeëngoed met dezelfde gezichten en dezelfde namen. Ook Macron is geen heilige president. Alle namen van politici of politica, ook mensen als Maggie De Block en Zuhal Demir om nog maar enkele te noemen, dienen het algemeen belang niet meer van een rechtvaardige maatschappij, boezemen me angst in en geen enkele politicus of geen enkele politica verbindt nog mensen. Politiek is eigenbelang geworden, het belang van de partij, het belang van angst en verdeeldheid te scheppen. Het belang om niet om het volk te geven. Het belang om van het volk af te nemen. Het belang van de eigen rijkdom ook. Het belang om de zwakken te straffen en de populisten te belonen.

Ik heb mijn hele leven veelal links gestemd maar heb me ook al eens laten gaan op de woelige wateren van Open Vld en CD&V. Als elk doorsnee Belg denk ik. Ik heb altijd plichtsbewust gestemd op die persoonlijkheden die vertrouwen en uitvoerbaarheid uitstraalden lettende op échte projecten voor de toekomst van mijn land. Toch heb ik nooit op het Vlaams Belang gestemd en ik zal dat ook nooit doen. Die mensen hebben nu eens écht geen project. Ik kan zelfs niet meegaan met mensen die me zeggen die mensen te begrijpen dat ze stemmen voor Le Pen of het Vlaams Belang. Of zelfs NV-A. Die mensen zijn niet te begrijpen.

Het klinkt raar maar sinds de beelden van de inauguratie en de speech van Donald Trump, de Obama’s zien weggaan, is de angst voor de eerste keer in mijn lijf binnen geslopen. En 20 januari is mijn verjaardag. Het was alsof dieven in de nacht mijn vertrouwd huis aan het leegplunderen waren. Ik had het niet echt gevoeld toen maar bij het lezen van het boek “Hoe vrij zijn wij?” van Raoul Martinez (Uitgeverij Atlas Contact), is het angstgevoel versterkt. Het reële angstgevoel ligt daar, bij deze nieuwe wereldorde. Mijn kritisch denken wordt erdoor gesterkt, en gelukkig maar. Door het lezen van zo’n goede literatuur. Het maakt me alerter voor de valkuilen van het populisme.

Ik zucht. Ik word over enkele maanden 50, misschien nog 30 wie weet 50 jaren te gaan – ik weet dat ik over de helft ben, en toch kan ik het niet laten te huilen deze mensen aan het werk te zien. Toch kan ik het niet laten om op welke manier dan ook een oproep te doen (Aan wie? En hoe?) aan iedereen die diezelfde angst voelt, iets te doen. Het helpen te stoppen.  

Ik vind geen woorden meer voor zoveel schaamteloos terreur bij mijn medemensen. Ik hoor jongeren het lof bezingen de keel van een schaap over te snijden, ik hoor jongeren holebi’s beschimpen en ik hoor diezelfde jeugd de angsten die ze horen van zoveel populisme in zich nemen. Het is een generatie van “Volgers” en “Likers”. Een generatie van stuntelig “Knippen en Plakken”. Ik behoor tot de verloren generatie X maar de huidige generatie overtreft alles. Miljoenen likes op Facebook, Instagram en Youtube. Maar wat zeggen miljoenen stemmen als je zelf geen eigen stem hebt, als je het gewoon maar fijn vindt dat je zoveel likes hebt. Als dat je populair bij de ander maakt. Als je het unieke niet meer verder ziet dan je stomme Smartphone.

Het populisme is overal. En misschien meer dan angst en bezorgdheid ben ik diep in mij heel triestig. Je zal me nooit horen zeggen dat het in mijn tijd beter was. Het zijn vandaag andere tijden. Maar ik betreur het diep dat iedereen zomaar… ach, laat maar..

Ik mag hopen dat de afstandelijkheid van de koele Melania Trump ons iets probeert te zeggen. Maar ijskoninginnen spreken niet. De dames – of “de partner van” - mogen dure handtassen bekijken, zieke kindjes troosten en op de koffie. Ook uitgestreken seksisme toelaten en presidentsvrouwen die niet spreken boezemen me angst in. De nieuwe wereldorde is beangstigend en voor de eerste keer ben ik zelf niet bang meer voor mijn eigen dood. Vreemd toch…

 

 

 

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article