Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Macron president

Macron president

In de Franse verkiezingen beteken ik niets. Of niets meer. Ruim tien jaar geleden heb ik mijn Franse rechten en plichten opnieuw ingeruild voor dezelfde waarden als in mijn Belgenland. Emmanuel Macron is de nieuwe president van Frankrijk. Zoals gewoonlijk zijn het opnieuw dezelfde Frankrijk-kenners die wat commentaar her en der in de media komen uitstrijken. Zelfs in Frankrijk slaakt elke Fransman een zucht van verveling wanneer alweer dezelfde Ségolène Royals het op des plateaux de télé komen uitleggen. Diezelfde gezichten hebben het nog steeds niet begrepen dat hun politiek gedaan is, finie. Livres et portes fermées.

Om 20u00 heb ik een tiental seconden een paar tranen gelaten. Er was iets gebeurd. Haast iets palpabel. Mijn emotionele reactie liet het verstaan. Mensen pikken de graaicultuur en politiek zonder inhoud niet meer van de klassieke partijen en die een lege doos zijn geworden. Frankrijk is geschiedenis aan het schrijven en kan, in het verlengde, inspirerend werken voor een nieuw, vrij, sociaal, dynamisch en gedreven Europa waar economie niet de mens beheerst maar waar de mens de (nieuwe) economie beheert.

Ik moet eerlijk bekennen : ik ga af op mijn gevoel, niet op het horen links en rechts van weetjes over de presidentskandidaat die Macron toen was. Ik ga af op het kiesgedrag van de Fransen tijdens de eerste stemronde. Ik ga af op wat mijn Franse vrienden me Whatsappen : je moet hun pleidooi lezen, hun scherpe analyse van de maatschappij waarin zij dag in dag uit leven. Je moet, zoals ik, in Frankrijk geleefd hebben om tot de kern te kunnen komen. Je moet de sleutel tot de geheime deur van hun begeesterde geschiedenis in handen hebben om te beseffen waarom de politiek er vandaag zus of zo gebeurt.

De Fransen geloven in een vrij en sterk Europa. De Fransen geloven in een Europa van Mensenrechten, Vrijheden en Culturen. Voor Macron betekent dit de cultuur van banken en wilde (verwilderde) economie. De Fransen hebben echter niet door voor Macron te kiezen, maar eerder door de klassieke partijen in hun kern te doden, van president Trump un ringard weten te maken. En hier ligt de kern van mijn betoog : door het politieke Franse landschap is een stormwind van ‘ras-le-bol’ en ‘wie gelooft die mensen nu nog’ geraasd. Het kan een voorteken zijn voor alle klassieke partijen in onze landen in de aanloop van de verkiezingen.

Wanneer de Fransen door hun vertegenwoordigers in Europa hetzelfde signaal van vandaag mee kunnen nemen, zakken de Verhofstadts en co als een soufflé in elkaar en ligt er een autoweg brede waaier van nieuwe kansen waar de Europeaan eindelijk eens centraal staat. Niet de verzuring, niet het populisme, niet het weglopen van ons ambitieus project door valse propaganda, angst en fake news te verkopen aan de burger. Niet de bezetenheid van geldcultuur maar een sterk Europa waar de (nieuwe) economie de mens dient, niet omgekeerd.

Velen van mijn vrienden, maar evenzeer de Fransen die een “contre vote” gepleegd hebben, vinden Macron niet de meest geschikte kandidaat voor een tabula rasa scenario van vijf jaar. Macron wil flexijobs, minder vakbond, langdurige zieken en langdurige werklozen afstraffen enz.. Misschien kan zelfs de prijs van de neusspray 9 keer duurder kunnen worden. Het doet me denken aan de overwinning van Chirac op Le Pen. Buiten de elite en Bernadette had niemand met hart en ziel voor Chirac gestemd. De frustratie van de Fransen is al die jaren gegroeid tot het populisme van Sarkozy het overnam.

Vandaag laat Frankrijk ons zien dat de klassieke partijen aan het eind van hun Latijn zijn : altijd dezelfde (verzuurde) gezichten, in de partijen, op de televisie, op de verkiezingsaffiches met altijd dezelfde ontoereikbare beloftes, altijd het warm water heruitvinden.. tot het water afgekoeld is en er niets meer te betekenen valt. Zelf het Front National, tweede politieke partij in Frankrijk, en die haar eigen geschiedenis niet meer kan dragen, die in hetzelfde stramien als haar tegenpartijen, zal moeten heruit gevonden worden wil de dynastie Le Pen blijven bestaan.

We mogen ons verwachten aan massabetogingen en stakingen alom eens het parlement verkozen is en de projecten op tafel liggen. De Fransman is gehecht aan traditie, aan leurs acquis. Maar Frankrijk kan nu ook via Europa en de pro-Europa Macron een nieuwe impuls geven aan andere landen en een signaal sturen naar hun vertegenwoordigers binnenin Europa.

De wereld kantelt maar de Fransen kiezen resoluut voor een nieuw en nooit eerder vertoond project dat uit het niets is gerezen. Niets is een vrij groot woord. Certes, zonder echte noemenswaardige politieke carrière op de CV de job van staatshoofd bekleden, je moet het maar doen. Maar het recept was op voorhand gekend : teren op de klassieke partijen en breken met  het oude, het gevaarlijke, op altijd hetzelfde klagend melodietje van de wil tot verandering. Vrijwel hetzelfde gebeurde in Nederland, alleen houden onze Noorderburen liever dezelfde vertrouwde gezichten in de politieke arena. Maar laat ons niet verleiden door Macrons discours 'niet links niet rechts'. Voor zover ik weet zijn graaicultuur, elite en banken niet echt begaan met het welzijn, het geluk of zelfs de vrijheid van de burger. Er wordt in juni 2017 nog een harde strijd gestreden in de Franse urnes. Eens dat uitgeklaard is, kan de dans beginnen.

Macron heeft dezelfde krijtlijnen in zijn programma staan als het DNA van de NVA : vakbonden ondermijnen, economie boven de vrije mens stellen, langdurige zieken afstraffen, langdurige werklozen in de armoede brengen en de staat ontmantelen.

Ik hoor een journalist zeggen : “Du jamais vu depuis Napoléon!”. Een collega tikt de man meteen op de vingers : Napoleon was 40 en behoorde niet tot een politieke partij. Macron, 39 jaar,  komt politiek gezien uit het niets en heeft in één jaar de klassieke politieke partijen tegen muren gemept. Hij strooit met one liners als 'Une Europe positive' en ‘Ensemble nous marquons le changement’. Mensen applaudisseren enthousiast, geen enkel boe-geroep en twee jonge meisjes – de generatie ‘Volgers’ en ‘Likers’- die op France2 uitgebreid uiteenzetten waarom ze voor Macron gestemd hebben, beseffen niet dat in een wereld van de Macrons het geld boven de burger primeert. Bij de Macrons dient de mens de economie, niet omgekeerd. Bij de Macrons wordt ook de staat ontmantelt.

Om maar te zeggen : weinig Fransen hebben met overtuiging de job aan de jonge Emmanuel Macron gegeven. Laten we dat niet vergeten.

De kiezers van Le Pen hebben trouwens net zoveel oogkleppen en hebben nooit het gevaar van haar programma weten in te schatten, alleen al door Marines ambitie het wankele Europese project te breken. Angstcultuur, populisme, ‘wat we zelf doen, doen we beter’, polariseren, mensen tegen elkaar opzetten, het zijn allemaal verborgen ingrediënten om een handvol machtslustige angstige maar verdomd gevaarlijke politici een publiek mandaat te geven. Dat project dat de hele structuur van Het Front National belichaamt, is - voorlopig - van de kaart maar laat ons niet vergeten dat het Front National de tweede politieke partij is in Frankrijk. Het Front National gaat zich nu ook moeten hervormen, herschikken, een nieuw laagje vernis smeren over wat al meer dan 40 jaar in andere woorden gezegd wordt. Haat heeft maar één gezicht. Pimpen en hetzelfde verkopen in een ander kleedje.

De muziek van Macron klinkt als een remix van deuntjes die iedereen kent. Van ‘Dancing Queen’ tot ‘Ma Baker’, van ‘Jobs voor iedereen’ tot ‘Pro Europa’. Laten we waar macht ligt, de macht van de kritiek, de bevraging, het recht van twijfel en het in vraag stellen van onze leiders en hun machtsvertoon niet uit het uit verliezen. Macht behoort ook de burger toe. Laten we kritisch blijven, mondig blijven, in vraag stellen, informatie driedubbel checken en onze adem van vrijheden niet uitdoven in bewondering voor één ideaal.

Zolang er seks, drugs en rock and roll (en disco) is kan ik ermee leven. Laten we waken over vrijheid van meningsuiting over politieke en religieuze machtsstructuren, laten we waken over persvrijheid.  Dat we mogen blijven leven als een vrij mens. Laten we samen met de Fransen de ramen openzetten voor verfrissing. Laten we waken dat het effectief ook gebeurd. En laat ons op straat komen wanneer dat niet gebeurd.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article