Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

De talkshow van Reyers

Ik word regelmatig uitgenodigd op talkshows. Zonder iets te zeggen. Of gewoon maar één zin. De laatste zin van het hele programma. Eerst maakte ik deel uit van het publiek, bij de mensen die je achter de belangrijke sprekers ziet zitten in gedempt licht als stijve planken en zonder enige gelaatsuitdrukking. Je mag er niet spreken, je mag niet bewegen, je mag niet kuchen, je mag je neus niet snuiten, je mag niets fluisteren in het oor van je buur, je mag geen al te opvallende kleren of kapsel dragen en je mag evenmin uitdrukkingen van ongenoegen of enthousiast goedkeuren op je gelaat vertonen. Voor hetzelfde geld zetten ze daar wat plantjes. En dan nog, plantjes krijgen water en zelfs een cactus krijgt af en toe wat te drinken terwijl ik daar nooit iets aangeboden heb gekregen om te drinken. En na het programma is de bar van de publieke zender al dicht.

 

De laatste maanden hingen de debatten maar wat slapjes aan elkaar, vooral wanneer er domme mensen werden uitgenodigd om over domme dingen te praten en domme dingen te verdedigen. Voor een publieke zender kan dit tellen. De host kon het ook niet meer bijhouden en probeerde de domme dingen wat meer inhoud te geven door domheid op te hevelen via pertinente vragen die kunnen steken tot het diepste roerezielsel van de invité maar uiteindelijk bleef alles op hetzelfde niveau. Niet dat de kijkcijfers zouden geleid hebben tot het afvoeren van het praatprogramma maar, vond de hoofdredacteur, er kon toch nog een andere, meer onverwachte impuls aan gegeven worden. En dan mocht ik minstens twee maal per maand mee aan de tafel zitten.

 

Zo was er eens in een reportage ter illustratie van een gespreksonderwerp over het vakantiesalon in Brussel een dame uit Antwerpen die haar moment van Vlaamsche roem mocht beleven. “Waarom bent u hier?” vroeg de journalist met enig enthousiasme en hopend op wereldschokkend nieuws. “Woale zen von Aontwerpe en we willen geire noar Schpanje up vakantjen goan me uns kloankindere deize zeumer”. De dame liet zich interviewen als was ze een First Lady van Vlaanderen : bedeesd, overtuigend, een beetje volks en toch dat tikje afstand en arrogantie om dit minuutje “op den tejvej kommen” te vereeuwigen in het familiegeheugen. “En waarom naar Spanje?” vroeg de journalist vissend naar meerwaarde voor het laatavondprogramma. “Umda ze doar Vlomsch spreiken, joa..”.

 

Andere BV’s zullen het nooit beter kunnen uitleggen. Wanneer de hoofdredacteur van het best verkochte roddelblad zijn waar mocht komen blootstellen op het plateau van de publieke omroep werd ik opgebeld en gevraagd om gewoon mee aan de tafel te zitten en te dienen als afsluiter. Ik heb telkens maar één en dezelfde zin. Zo mocht het toen ook geschieden.

 

Ik kan er nog steeds niet bij hoe een prille twintiger met zelfverklaarde prestige dat bij de hoofdredactie van een roddelblad hoort zoveel bullshit, onnozelheid en leegte kan komen verdedigen. Niet dat ik het recht van spreken ontneem, verre van. Maar ik stel me als 45 plusser de vraag , zelf allicht al een oude doos in de ogen van mensen 20 jaar jonger, hoe zo iemand er aan nu al aan toe is puinhoop en leegte in het leven te creëren op hetzelfde niveau als de lucht die we nodig  hebben om te leven. Ieder zijn job, daar niet van. Ik wil die man gewoon maar vertellen : allé zeg, is dat je leven, zonder inhoud, zonder iets, gewoon teren op verhaaltjes, woorden uitvergroten en totaal niet kritisch zijn, laat staan kwaliteitsjournalistiek meebrengen? Als overjaarse veertiger stel ik me de vraag : is dat waar de jongeren vandaag mee bezig zijn? Met niet meer overleven, wars zijn van kritisch denken, leven met een ingekerfd mobiel apparaat in de hand terwijl in mijn handen  40 jaar boeken staan gegrift? Te moeten werken in leegheid, futiliteit en zinloosheid. Heb je dan echt niets meer uit het leven te halen? Mijn gevoelens die avond op de set waren gemengd : medelijden met die gast en ook een immens verborgen verdriet nogmaals te moeten meemaken dat 20 zijn vandaag geen 20 zijn is zoals in de jaren ’70 of ’80.

 

Het geeft me een wrang gevoel want enerzijds moet je plaats ruimen voor nieuw fris talent en anderzijds ben ik zo ontgoocheld in de jongere twintigers. Als dat jong fris talent geen visie heeft, meer nog, geen persoonlijke ethiek of zelfs niet meer kan stilstaan bij zichzelf en bij de wereld, al was het maar een weekje of drie dagen te leven in afzondering, dan kan ik alleen maar de armen laten hangen en als uitsmuiter te dienen met mijn op de publieke zender alom gekende afsluiter : “U bent een lege doos”.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article