Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Heimwee naar de toekomst

Er is iets dat ik mis, iets dat me ontgaat. Iets waar ik vroeger vat leek op te hebben en nu vervaagd is door het simpel doorbrengen van de tijd en van een leven.

 

Iets, maar wat? Keek ik vroeger met hoop in de ogen en een geruststellende glimlach op de lippen naar de toekomst, de tijd waarin ik me nu bevind, is thans alleen maar leegte en een ingebeeld bestaan dat weggedreven is zonder het op te merken. Een worden waarvan ik ben afgestapt, verslagen door ingeboren lafheid en futiele luxeproblemen, gekrenkt door het meedogenloze voortvloeien van tijd, ruimte en bestaan. Het uitgeputte hoofd gebukt onder de gebalde vuist van een aller-verpletterende moraal.

 

Waanzin. Ik slinger tussen mijn menselijke visies, aardse natuurlijkheid en van vrijheid beroofde maatschappijnormen : zo hoort het, het is beter dat, het moet, blijf in het stramien.

 

Gekweld tussen eigen identiteit en de identiteit van een verkrachte maatschappij, vind ik niet die plek waar rust heerst. Doch, van utopie is geen sprake. Het einde van een moment, zoals alle andere momenten, doet utopie herleven maar dat is flauwe theorie. Leven is een praktijk, iedere seconde ervan.

 

Wat mis ik dan? Een bestaan. Orde. Wie mis ik dan? Hem. Vrienden, vriendinnen, collega’s, familie. Mijn vaderland. Muziek met teksten, muziek zonder teksten. Teksten met muziek en teksten zonder muziek. Boeken, geen tijdschriften. Warm water – het genot van een warm bad. Sigaretten, wijn, brieven en liefde.

 

Ik bevind me vandaag in de tijd waarin ik vroeger allerlei levens projecteerde. Hoe diep is de ontgoocheling. Hoe eng is het te beseffen dat ik vroeger verrast kon zijn, naar de toekomst kon uitkijken met amper onrust dat geen kwaad kent, met enige angst dat ik het niet zou halen, dat het allemaal anders zou kunnen worden in een seconde van onoplettendheid. De tijd loopt voortdurend een marathon, ik weet mezelf niet meer vast te klampen aan de wijzers van de klok of aan de lege plekken op de kalender. De tijd waarin ik me nu bevind geeft slechts nog hopeloze  en lege verwachtingen omdat er dingen zijn die je nu eenmaal moet doen.

 

Ik blijf verrast door vandaag even stil te staan en te kunnen werken aan een boek. En hoe ik dacht nooit “groot” te worden.

 

Het toen en nu… weggedreven zonder het ook maar gevoeld of beleefd te hebben. Hoe moet dat verder? Is het uiteindelijk niet beter te beseffen dat leven in waanzin beter is dan leven in afgebakende zones waarin niemand te vertrouwen is?

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article