Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Interview met de blinde priester

De belevenisbibliotheek was vandaag zijn titel waard. Naar gewoonte kuier ik graag op zaterdag langs de rekken om wat literatuur of lesmateriaal te halen voor de komende weken. Veel mensen-met-kinderen, de dame die kunst in huis promoot, de krantenlezers van het weekend en het goedlachse personeel dat antwoord op onze meest banale vragen. Het was er druk maar het gaf een welgekome dynamiek aan de belevenis van zaterdag. De afdelingen “Denkers” en “Brussel” zijn mijn vaste afspraak, alhoewel ik dit weekend gekozen heb voor aangename literatuur van Annelies Verbeke.

 

Op de vierde verdieping gebeurde het. In de rode zetels van het Brussels salon zat een blinde priester een praatje te maken met een ongekende reporter. De opname was al van start, alles werd gefilmd en er hing een grote microfoon als een Brusselse hijskraan over de hoofden van de twee sprekers. De priester zat wat ineengedoken, wat niet te wijten was aan eventueel ingezakt meubilair – tenslotte staat het salon er nog maar enkele maanden -, eerder aan een manier van lichaamstaal die priesters zo typeert. Zeker, de man straalde rust uit, maar het had iets wereldvreemd, iets griezeligs, of heb ik teveel naar slechte thrillers gekeken? Ook het volume van zijn stem stak hoog boven de boekenrekken uit, wat priesters ook soms zo typeert. En ook de kleding, de casual stijl voor priesters, vervolledigde het plaatje : schoenen zonder veters noch ziel, witte ongewassen sokken, zo’n typische grijze priesterbroek die wat te groot uitvalt en een nietszeggend lichtblauw vestje over een zwart grijze wollen trui.

 

Ik wist wat ik nodig had en had ondertussen mijn dvd al gevonden maar ik was toch geïntrigeerd door het schouwspel. Zo verschoof ik me haast onzichtbaar naar een rek dichterbij waar ik willekeurig een boek in handen nam en begon erin te bladeren. Het boek ging over Schaarbeek en had gelukkig veel fotomateriaal en stadsplannen zodat ik me kon concentreren op wat er gezegd werd.

 

‘Moeten we überhaupt belangrijke beslissingen zo snel nemen, is de maatschappij slechts gefundeerd op humanistische waarden en wordt er geen rekening gehouden met de religieuze overtuiging binnen diezelfde maatschappij?’

 

‘Deze humanistische maatschappij houdt wel rekening met de religie binnen haar contouren maar de echte vraag die gesteld moet worden : houdt religie rekening met de maatschappij? Die vraag lijkt u nooit te stellen, de Kerk niet, de moskee niet, de synagoge niet’.

 

‘We mogen het spirituele besef van het mens-zijn nooit vergeten. In deze maatschappij vergeten we dat nogal eens. Ik word daar soms echt weemoedig van en ik voel een voortdurende triestheid in mij wanneer ik zie dat mensen het woord van God niet meer kennen. God geeft zoveel liefde maar we lijken ver van het pad gedwaald te zijn’.

 

‘Het woord van God inspireert niet alle mensen. Onze maatschappij is gebaseerd op scheiding van Kerk en Staat. Het staat iedereen vrij te leven volgens het woord van God of niet. U heeft een destructieve en denigrerende kijk op uw medemens. Alleen omdat het niet in uw kraam of kerk past, gaat u die mensen veroordelen en achterwege laten’.

 

‘God heeft ons geleerd te vergeven en de Verdwaalden in onze armen te sluiten’.

 

‘Dat doet u overigens zeer goed. Ik noem dat mensen schuldbesef aanpraten voor dingen die ze ofwel niet zijn ofwel niet gedaan hebben. Erger nog, U ontneemt de vrijheid van de mens om uw vrijheid te laten zegevieren, u ontneemt wat de mensen wel zijn. U negeert het mens-zijn in zijn totaalheid’.

 

‘Er is schoonheid in ieder van ons. U mag niet beweren dat de Kerk dat niet ziet.’

 

‘Er is ook lelijkheid in ieder van ons, iets wat u wel ziet maar niet kan of wil aanvaarden. Dat is mens-zijn, dat is humanistisch, dat is de samenleving, dat is de maatschappij. Zo is de mens’.

 

‘De lelijkheid van de mens maakt hem kwetsbaar en de maatschappij biedt geen vangnetten meer. We leven enkel en alleen nog maar voor onszelf en hebben geen oog meer voor onze medemens. We vaardigen tegennatuurlijke wetten uit waar de goddelijke inspiratie verdwenen in is’.

 

‘Uw blindheid – en dat zeg ik zonder woordspeling of persoonlijke aanval – zegt het allemaal. U ziet alleen maar wat uw ogen willen zien. Daardoor heeft u niet alleen een objectieve kijk op de maatschappij maar blijft u vastgeprikt op wat alle religies zo typeert : het niet aanvaarden van de diversiteit in onze samenleving’.

 

Ik las dat Schaarbeek ook wel eens de ‘ezelsgemeente’ wordt genoemd. Vroeger brachten de bewoners hun geoogst fruit op ezels naar de markt. Vandaag worden er geen krieken meer gekweekt maar je vindt in de Brusselse gemeente nog referenties naar vroeger zoals bepaalde straatnamen of het cultureel centrum ‘De Kriekelaar’. Ook Jacques Brel was een inwoner van Schaarbeek.

 

De ezel, de krieken.. Ik kreeg er honger van. Het interview was op zijn eind gelopen en de cameraploeg vroeg aan de priester een oogje te houden op hun materiaal, de tijd om buiten een sigaretje te roken. Het ontbrak in geen geval aan humor vandaag in het Muntpunt. Het is eens iets anders dan cafépraat in ‘Den Skieven Bol’. Voldaan met mijn boeken en dvd’s ben ik naar huis gegaan om dit stukje belevenis neer te schrijven. Zo breng ik op mijn manier weer wat lelijkheid de wereld in.

 

ik in muntpunt

 

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article