Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Leve het rookverbod!

 

 

rookverbod.jpgHet rookverbod heeft veel voordelen, je hoeft niet altijd in altijd hetzelfde gezelschap te vertoeven en, als roker, heb je de vele andere voordelen die een niet-roker niet heeft. Dat vertaalt zich door gewoon buiten een sigaretje op te steken, kennis te maken met nieuwe individuen of tafel/tooggenoten die iets te zeggen hebben wat binnen niet gezegd kan worden. En ook door mensen op straat te zien. Ik ben al blij dat het rookverbod bestaat dankzij de niet-rokers en die met hun enthousiasme aan de toog of aan een tafel blijven plakken in het één en hetzelfde gezelschap. Rokers hebben hier een streepje voor op zoveel andere belevenissen tijdens een avond dan de niet-rokers die ons zo weg wilden uit onze café’s. Goed gedaan zou ik zeggen! And thank you! Echt waar!

 

 

 

Wil je de wereld veranderen aan de toog tussen rookvrij pinten, pis en braaksel, zoveel wereld is er te zien als je buiten kan gaan roken wanneer de niet-roker veilig binnen blijft achter een cola, een Ice Tea.

 

“Ik ben blij dat ik terug op café kan gaan nu er niet meer gerookt wordt!”

“Ik ben blij dat ik eens buiten kan gaan, iets anders kan zien, de tijd van een sigaret of twee, zien wat er zich buiten afspeelt”.

 

En wat heb ik gezien? Mensen die me de weg vragen naar her en der, oude bekenden, een flirt (beter dan binnen te blijven!), een telefoonnummer, een “tu veux boire quelqe chose”, café-vrienden ook die elders uitgaan vanavond. En ook een fragment van de wereld. Jongeren, niet ouder dan 18 jaar, in kuddes, met een fles Wodka, met Cara Pils, met overmoed en vermeende onschendbaarheid. Volle blazen en lege hoofden. Mijn fellow non smoker maakt het allemaal niet mee, my fellow smoker blijft in de roes van “wat is het hier een tof café”.

 

Ik ben 45 en ik had een zoon, een dochter kunnen hebben die vandaag ook eens buiten wil, anders dan wat ik zou opleggen. En wat zou ik kunnen zeggen?

 

Ik ben 45, en mijn kind had ook Ipod of een Samsung willen hebben, met unlimited smsen.

 

Ik ben 45 en mijn kind zou tevreden zijn met zichzelf. Want de vader zou het allemaal al zien aankomen hebben, dat onpersoonlijke, dat fake, die Rihanna imitatie. De vader zou ook weten dat hij een jeugd had, en dat dat een jeugd was waar mensen, jong en oud, met elkaar communiceerden, elkaar een glas betaalden in een bruine kroeg waar al eens over de maatschappij zou gebabbeld worden.

 

Ik ben 45 en ik zou zeker willen dat mijn zoon, mijn dochter al eens een sigaretje opstak, al was het maar om de wereld vanuit een tabakswolkje te kunnen bekijken.

 

Ik ben 45 en ik zou niet willen dat mijn kind op straat mij zou aanklampen met “Eh monsieur, je vous connais, vous êtes professeur d’anglais” of een “T’as pas du feu?”. 15 jaar.

 

Ik ben 45 en ik zou niet willen dat mijn dochter met een flesje Breezer leeftijdgenoten versiert in de achterhoeken van de Lollepotstraat.

 

Ik ben 45 en mijn kind zou alle hoeken van het Planetarium kennen, de beste Brusselse en Belgische restaurants, mijn kind zou België kennen en niet alleen Vlaanderen, Wallonië of Brussel, mijn kind zou de beste vrienden kennen, het Zoniënwoud, De Standaard en De Morgen, Frankrijk en Parijs, ABBA en Pink Floyd, verse groenten, kip-kap, een boterham met kaas en frikadon. Mijn kind zou de dood van zijn grootmoeder kennen en de geneugten van zijn grootvader en zijn hondje. Mijn kind zou zijn tante plezieren. Mijn kind zou zijn oom tot bedaren brengen. Mijn kind zou uitgaan waar papa niet uitgaat. Mijn kind zou minstens zes maanden de wereld willen gaan zien zonder op “één” te moeten komen. Mijn kind zou zonder godsdienst maar niet zonder levensbeschouwing zijn. Mijn kind zou weten wat een hangover betekent, mijn kind zou seks als een respectvol plezier beleven, niet als iets waar je op moet wachten. Mijn kind zou niet alleen achterblijven aan de toog.

 

De papa zou zijn kind gadeslaan, in elke hoek, achter elke deur. Met ogen van angst en nieuwsgierigheid en met een hart van vertrouwen. Nieuwsgierig zijn zonder uit te vragen. Verantwoordelijk maken zonder tot verantwoording te roepen. Luisteren en niet gewoon naar verhalen luisteren. De papa zou een pracht van een kind de wereld insturen. De deur zou altijd openstaan.

 

Dat mag de papa hopen. Dat zou zijn levenswerk geweest zijn. Zijn bouwsteen. But no strings attached. Ik weet dat het zo kan, je kind opvoeden. Simpele dingen meegeven, met je kind bezig zijn, een knuffel hier, wat zakgeld daar, meer nog : literatuur, muziek, vrijheid allicht, communicatie en conversatie, een fles wijn drinken met je kind. Vriendje, vriendinnetje, one night stand. Zelf een leven hebben en toch laten gaan..

 

Het zij zo. Schrijft de vader achter een fles Bordeaux, een sigaret, Alison Moyet en een pracht van een niet rookvrije café-avond. Leve het rookverbod!

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article