Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Mama en papa maken ruzie

« We zijn nog maar een kwartier van de finish, wie zal het halen, beste kijker. Deze tour wordt een nog nooit geziene wielerwedstrijd en die mag de VRT nu al in haar archieven opnemen want we hebben hier ongelofelijke prestaties gezien”. Heerlijk zo’n namiddagje tv kijken, al was ik een tijdje ingedommeld. Een mens wordt ouder. Gerda komt de woonkamer binnengewandeld met veel lawaai, de deur ging wild open waardoor ik bijna een hartaanval kreeg omdat ik ze niet had horen afkomen. Met evenveel geweld smeet ze de deur dicht. Ik stond versteld dat het hele raamwerk er niet uitviel. Ze zei niets maar greep naar de zapper, plofte zich neer in wat haar zetel is – de grootste en de meest comfortabele – en veranderde van zender. “Stürm der Liebe” was net begonnen. De poes kroop meteen bij haar op de schoot en begon te grollen.

 

‘Ik had anders graag het einde van de koers willen zien,’ zei ik voorzichtig. ‘En hoe kan ik anders mijn programma zien,’ zei ze ietwat geïrriteerd. ‘Je weet toch als ik eens niet kijk, ik het hele feuilleton niet meer kan volgen? Maar dat weet jij niet natuurlijk, jij altijd met je onnozele koers. Kijk toch eens naar iets anders.’ Ze draaide de volumeknop tien streepjes hoger. Op het scherm was een oudere man met grijze baard te zien. Hij maakte een praatje met een blonde vrouw die zijn vriendin, misschien zijn dochter was. Zij zat neer aan een grote tafel en hield wat smalltalk terwijl ze wel erg oranje kleurige wortelen aan het snijden was. Dat leek me toch niet echt gezond. Hij opende met veel gemak een fles rode wijn en vroeg haar of ze mee wou drinken. Op een nogal seutige manier antwoordde ze dat het toch wat vroeg was om nu al wijn te drinken waarop hij, licht geïrriteerd antwoordde dat het haar wat vriendelijker zou maken. Daarop werd de vrouw boos en verweet ze hem een drankprobleem. Gerda peuterde wat in haar neus en gooide wat eruit kwam ergens op de grond. ‘Breng me eens een tas koffie,’ vroeg ze zonder naar mij te kijken. Ik stond op en liep naar de keuken. ‘Niet teveel melk en zeker geen suiker,’ riep ze me na. Ik verlangde naar een sigaret maar ik mocht niet meer roken van haar. De poes volgde me. Terwijl ik het water in de ketel deed en de koffie in de filter gooide, riep ze me toe dat de poes geen eten meer mocht krijgen. Ik keek naar het beest dat aan mijn voeten braaf neerzat en me met vragende en hongerige ogen aankeek. ‘En doe de gordijnen maar dicht. We moeten hier niet stoken voor de hele straat,’ echode het vanuit de woonkamer.

 

Het duurde niet lang of de koffie was klaar en ik bracht haar de gvraagde kop koffie. Ze bleef geconcentreerd kijken naar het beeldscherm en begon te slurpen. ‘Die koffie is veel te warm,’ en ze maakte er vies gezicht bij alsof ze net warme verzuurde melk aan het drinken was.Vanuit haar ooghoeken zag ze dat ik er geen koekje bij had gedaan. ‘Kan je daar geen speculoos bij doen, of zo? ’t Is toch altijd iets met jou. Is dat nu zoveel gevraagd mij eens te verrassen, mij een pleziertje te doen?’ Ik liep terug naar de keuken en opende de kast boven de frigo waar de koekjes stonden. ‘Ze staan in de kast onderaan naast het vuur,’ riep ze. Staan hier misschien camera’s in de keuken, dacht ik? Ik bracht haar twee koekjes en kreeg geen bedankje. ‘Heb je de vuilniszakken al buiten gezet?’ vroeg ze terwijl ze een koekje onderdompelde in de koffie. ‘Dat kan ik straks nog doen, als we gaan slapen,’ zei ik. ‘Maar dat kan je nu toch ook doen, neen? Je kijkt toch niet naar mijn feuilleton en je loopt mij hier alleen maar te verstoren’. Ze keek nog geen twee seconden naar mij. ‘Goed, ik zal ze nu buiten zetten’. Ik liep opnieuw door de keuken naar buiten waar twee vuilniszakken stonden en stak ondertussen een sigaret op. Heerlijk. Na tien minuten liep ik terug naar binnen en nog voor ik de buitendeur dicht kon doen, hoorde ik haar. ‘Moet dat zo lang duren? En je hebt weer zitten roken, ik riek het tot hier’. De afstand tussen de keuken en de woonkamer waar de televisie staat is te groot om nu al te rieken dat ik gerookt heb. Gerda zal me altijd blijven verbazen.

 

Het feuilleton was nog niet gedaan. Ik hoorde dat er ruzie werd gemaakt tussen twee vrouwen maar ik verstond er niets van. Er werd alleen maar Oostenrijks gesproken. Of Duits met één of ander lokaal accent. Ik ging terug naar mijn zetel en wachtte tot het zeven uur zou zijn om naar het nieuws op één te kijken. Na het feuilleton – het was vijf over zeven – nam ze de zapper en drukte op een paar toetsen om uit te komen op het nieuws van VTM. Ik stond op en liep terug naar de keuken om haar lege tas koffie af te wassen. Het nieuws was gedaan en dat werd onmiddellijk gevolgd door het weerbericht. Daar wou ik wel naar kijken omdat ik morgen wat in de tuin had willen werken, tenminste als het droog zou worden. Op dat ogenblik ging de telefoon. Ze zette de televisie op bijna stil terwijl ze opnam en ik zag alleen maar de weerman met een gedempte stem de voorspellingen voor morgen geven. Het was Renée aan de lijn, haar vriendin. Ik probeerde me te concentreren op het weer maar al wat ik hoorde was iets over morgen afspreken om één uur aan de gewoonlijke tafel, en Liliane zal erbij zijn maar Gertrude wist nog niet of ze zou kunnen komen want ze heeft nog steeds mieren in haar onderbenen. Verder ging het over nieuwe handtassen en hoe warm dat nieuwe dekbed is dat ze heeft kunnen kopen aan halve prijs. Dan hing ze op. ‘Ik heb niets van het weerbericht gehoord,’ merkte ik op. ‘Wil je het weten? Het wordt morgen hooguit zes graden, af en toe een regenbui en er is een matige wind. Voilà, meer is dat niet. Hoe is dat nu toch mogelijk! Dan zit ik hier te bellen met mijn vriendinnen en dan durf jij me nog te onderbreken voor dat onnozel weerbericht! Ik kan er toch ook niet aan doen dat mensen mij bellen? Trouwens, mensen bellen mij, en weet je waarom? Omdat ik mensen ook opbel en omdat ik ook uit mijn kot kom om die mensen te zien. Jij zit hier alleen maar als een oude boer. En trouwens, zie maar dat je hier morgen het kot proper krijgt, ik ga eten met Gertrude, Liliane en Nora en dan ga ik boodschappen doen. Als ik terug ben, moet dat hier proper zijn’. Ik zei niets. Ze liep de woonkamer uit naar de WC en kwam enkele minuten later terug. ‘Kom, we gaan hier rechtover, de poezen zullen nu wel honger hebben,’ zei ze en ze liep naar de badkamer. Onze overburen waren drie weken naar Nederland en hadden ons gevraagd of we voor hun dieren konden zorgen. Ik wou dit niet maar zij antwoordde meteen enthousiast dat buren dat voor elkaar moeten kunnen doen. Zo kregen we richtlijnen mee en gaan we elke avond naar de overkant.

 

Ze kwam terug naar beneden en ze had haar elegante kleding vervangen door een onsexy sportbroek en slobbertrui. Ze had ook een halve fles parfum opgespoten waardoor ik bijna onwel werd toen ze langs me voorbij ging om de sleutels van de buren te nemen. ‘Waarom doe je zoveel parfum op,’ vroeg ik glimlachend. Ze keek me boos aan. ‘Jij weet zeker niet goed wat dat daar is, die elf poezen, twee konijnen en een cavia? Die geur kruipt altijd in mijn kleren. Maar zoiets kan je niet weten, jij,’ en ze liep de voordeur uit. Even later stonden we in de woonkamer van het Hollands gezin. De geur van opgesloten katten was inderdaad kokhalzend. Ik deed het licht aan en er liep een konijn voor mijn voeten. Twee katten renden de trap op en lieten boven iets omver vallen waardoor er dan drie katten naar beneden kwamen. De andere katten zaten zowat overal, op de sofa, op de teevee, en iets verder op de keukentafel en het aanrecht. Op de keukentafel lagen platte uitwerpselen. Gerda liep voorzichtig de woonkamer door, alsof ze op eieren liep. Ze hield een geparfumeerde zakdoek voor haar gezicht en mompelde : ‘Geef ze maar eten en haast je, dat we hier rap weg zijn. Zo’n smerige boel hier, zo’n misselijke stank, een mens zou er nog erge ziektes van krijgen’. Ik liep naar de kast waar kattenvoer stond en begon met uitscheppen. Ik had meteen de hele horde miauwende katten rond mij. Gerda kwam even in de keuken, deed enkele kasten open. ‘Moet je zien zeg, alles is hier overtijd. Beurk!’ en smeet de kasten snel weer dicht. Dan ging ze naar de living waar ze haar speurwerk verder zette in alles wat maar open kon. Toen alle katten hun eten gekregen hadden, liep ik naar de konijnen met wat sla en ik ververste het water. ‘Ben je nu bijna klaar, ik verstik hier bijna, of is dat je bedoeling, mij hier laten te verstikken? Het zou niet de eerste keer zijn dat je mij een loer wil draaien’. ‘Ik ben klaar,’ zei ik en samen liepen we terug naar huis.

 

Ze liep naar de badkamer waar ze op een kwartier tijd haar beige peignoir had aangedaan. Het maakte haar tien jaar ouder. Ze deed me denken aan mijn eigen grootmoeder. Dan liep ze naar de keuken waar ze voor zichzelf een soepje maakte met twee beschuiten. Aan mij vroeg ze niet of ik honger had, of ik ook iets wilde. Dan ging ze terug naar de woonkamer, zette de teevee weer aan. Er begon een Frans praatprogramma over homo’s. ’Zet u neer of ga slapen,’ zei ze alweer geïrriteerd. ‘Ik kan niet kijken naar dit programma als jij hier zo rondloopt. Het is een belangrijk praatprogramma over homo’s. Daar heb jij toch geen verstand van, je kan beter gaan slapen. Zijn de lichten buiten uit?’ vroeg ze. ‘Ja, die zijn uit,’ zei ik zelfverzekerd. Ze keek met opnieuw die verwijtende blik naar mij. ‘Hoe kan je dat nu weten? Je zit hier gewoon in je zetel, de gordijnen en de rolluiken zijn af, hoe kan je dat nu zien?’. Ik stond op en liep naar buiten, zonder dat ik hoorde : ‘En niet roken hè!’. Alle lichten waren uit, ik had geen sigaretten meer. Dat zal moeilijk worden. Terug naar binnen, deed ik alle deuren op slot. ‘Wil je misschien nog wat wijn, ik kan een fles voor ons twee opendoen’. Dan wordt je er misschien vriendelijker van, dacht ik maar ik zei het niet hardop.  ‘Niet aan die wijn komen hè. Die is voor zondag, als de kinderen komen. Is dat nu zo moeilijk om daarvan af te blijven? Alsof ik al niet genoeg miserie met jou heb gehad. Ik zei haar dat ik dan maar ging slapen. ‘Hm,’ zei ze voordat de verwijten eruit kwamen. ‘Jij kan nu nooit eens met mij tegelijkertijd gaan slapen hè. Nooit kan jij eens rustig in de zetel zitten en met mij naar een interessant programma kijken. Neen, dat kan niet met jou. Altijd koers en voetbal maar iets intellectueels met mij delen, dat gaat niet. Zo lomp ben je’. ‘Maar je wou toch niet dat ik meekeek met jou?’ probeerde ik me te verdedigen. ‘Dat heb ik zo niet gezegd, je moet mijn woorden niet verdraaien; je doet dat altijd, ik begin te geloven dat je dat met opzet doet, mij zo kwetsen. Ik kan hier niet meer tegen. Mij altijd zo pijn doen met je woorden. Moest er nu nog iets moois uit je bek komen, maar neen, altijd kwetsende woorden’. Ze begon te huilen. Ik legde een hand op haar schouder maar die duwde ze in één ruk terug. ‘Och jong, doe niet zo onnozel. Ga maar slapen en laat uw vrouwke maar alleen in haar verdriet. Ik heb niemand meer, niemand. Aan wat heb ik u toch verdiend!’ ‘Maar je zei..’ probeerde ik nog. ‘Zwijg en laat me met rust. Jij deugd niet, jij bent al zoals je moeder, die kon me ook niet rieken of zien. Terwijl ik dat mens nooit een vinger heb uitgestoken. Moet jij zover in je leven staan om nog zo onnozel en kwetsend te zijn? Ga weg. Als ik kon, ik was hier allang weg. Jij deugt niet’. Ze weende nog harder en ik vroeg me af of ze iets kon volgen van haar programma over homo’s. Ik stond op en wandelde naar boven. Achter mij hoorde ik nog : ‘En slaap maar in de strijkkamer, ik wil u gezicht niet meer zien’. Ik kleedde me uit, poetste mijn tanden en legde me in het eenpersoonsbed in de kille rommelkamer waar haar naaigerief en haar strijkplank stonden. Snel in slaap vallen, dacht ik, want morgenvroeg staat ze hier weer ‘toevallig’ te rommelen. Ik heb mijn slaap nodig. Ik heb mijn vluchten van haar en mijn rust nodig om morgen opnieuw met haar te leven. En toch blijf ik ze graag zien, toch zou ik haar voor niemand ruilen.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article