Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Mijn wereld eindigt in 2046

Ik had verkeerd ingeschat hoe lang het zou duren. Hooguit drie kwartier. Uiteindelijk werden het twee uren en heb ik me geen minuut verveeld.

 

De vorige keer dat ik er was, ben ik in slaap gevallen. Het gedempt geroezemoes van de Brusselse en de nieuw-Brusselse bevolking, het buzzen van de rode nummers op de tientallen schermen rondom mij, de ongezonde warmte, de verveling en het uitzicht van een lange wachttijd zonder boek brachten me toen ver buiten de realiteit van administratieve zorgen die eenieder hier komt behandelen.

 

Deze keer was het anders. Het begon met een evacuatie van het hele gebouw. Een brandoefening op de laatste dag van de wereld, wie dit verzonnen heeft verdient de pluim van ambtenaar van de maand. Doen ambtenaren daar aan mee? Ik was er toen iedereen op de Anspachlaan stond en de Brusselse ambtenaren op het De Brouckèreplein gingen verzamelen. Ik deed net zoals in het gebouw : wachten. Welgeteld twee wachtsigaretjes opgestoken. En dan mochten we naar binnen.

 

bxl-adm-centrum.jpg

 

Ik haat massa’s, ik haat massa die op een en hetzelfde tijdstip ergens binnen willen gaan. Opgevoed of niet, Belg of Marokkaan, man of vrouw, oud of jong, homo of hetero, Spa’er, Vlaams belanger, Groentje of MR’r, vanuit een sociologisch standpunt zijn we pas op deze plek allen dezelfde. Beangstigend om te bedenken dat een mens slechts eenz

elfde gedrag kan hebben in een “ieder voor zich” situatie. Als beesten, als blinde individuen, als tijgers en panters naar hun prooi : een document. Een goedkope uitleg dat Multi-culturaliteit niet kan werken. Pluri-culturaliteit wel.

 

I go with the flow and I’m amused. Heerlijk gewoon, zo aanschuiven in het Administratief Centrum van de stad Brussel. De verwarring is bekoeld, alleen een gesluierde vrouw met kinderwagen als cliché accessoire is wat verloren. De dame voor mij en ik helpen haar. Dan begint het wachten.

 

En het denken. Kijk ik vandaag eerst naar Desperate Housewives of Dexter? Laat ik Felix nog eens uit? Doe ik de afwas om 14 uur of om 17 uur? Ruim ik vandaag op of ergens volgende week? Wanneer zal ik eens naar mijn zus bellen? Wat gaan we eten vanavond? Welke herhalingsoefeningen kan ik bedenken voor mijn leerlingen? Zou ik vanavond eens zwaar uitgaan? Zou mijn loon al op mijn rekening staan? Hoe zou het leven van iemand die hier werkt eruit zien? Zou die Chineese schotel van eergisteren nog goed zijn? Zou ik die beige of blauwe bedovertrekken kopen? Ik mag niet vergeten een pakje sigaretten te kopen. Niet vergeten, één glas wijn, één glas water. Niet vergeten de verzekering te betalen. Hoe ga ik mijn verhaallijn verder uitwerken? Wordt Loesje een moslima? En vergaat het hoofdpersonage in totale onzichtbaarheid? Ja, maar hoe? Morgen zeker naar mijn papa bellen. Dat ik mijn job zo graag doe. Straks thuis eens Spotify en Virtual DJ laten galmen.

 

Nummer 2046. Bijna mijn beurt. Het staat afgedrukt als het jaar waarin voor mij de wereld zal eindigen. Dan ben ik 78 en hopelijk een schitterend leven achter de rug. Ik heb ooit in De Standaard gelezen dat mensen altijd sterven rond hun geboortedatum. Let er maar eens op..

 

Even later op Human, een Nederlandse zender die op vrijdagnamiddag wat uitzendtijd op Nederland Drie krijgt, gaat het over de angst voor de dood. En hoe die angst ongegrond is. Zeg nu zelf, waarom kiezen tussen een dag waarop de zon schijnt en een dag waarop het regent? Je doet toch hetzelfde, je bent niet iemand anders. Na 2046 zal er niets meer zijn, net zoals er voor 1968 niets was. Daar kan ik mee leven. Elke dag. En meer als het zou kunnen. Laat leven maar komen!

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article