Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Non cogito ergo es

Word ik wereldvreemd ? Bekijk ik deze chaos met rode ogen van angst en wanhoop, met afgrijzen denkend dat het vroeger allemaal beter ging ? De losgelopen oppervlakkigheid van wie en wat me omringt, het onverdraagzame fake van deze wereld, het ontbreken van diepzinnigheid en het misbruik dat politiek en godsdienst hiervan maken. Mens, waar ga je heen en waar sleur je mij naartoe. Is dit allemaal gemaakt om me niet meer bang te maken van mijn eigen natuurlijke dood?

Wie maakt het nog uit, we spreken van generaties. De twintigers en de veertigers van vandaag. Onze gerimpelde oudjes bekijken het allemaal triestig hoofdknikkend vanop afstand doorheen hun ongezeemde met sanseveria bezaaide vensters . Eens daverden hun verhalen des levens door onze oren, vandaag  fluisteren ze tegen elkaar achteraan in de rij. Thuisblijven is geen optie, een sociaal netwerk opbouwen is a hell of a task.

De losbandigheid van dronken vrouwen tegenover jonge mannen die uit zattigheid hun overgeilheid niet onder tafels kunnen steken. Ze blozen schaamrood en kwijlen de nacht vol, deze jonge mannen, ze willen wel maar kunnen ze nog? Na Madonna versie jaren ‘80 durven de meisjes wel eens dansen in sierlijke beha maar ze verbranden hem niet meer. In hun hoerigheid houden ze hem stijfjes en strak aan. Een beschermend en onzichtbaar keurslijf, een voorsmaak van de vallok van hun leven, de price to pay omdat ze nooit eens over het muurtje zijn geklommen. Ze hinken maar na, ze doen maar net hetzelfde wat ze op televisie gezien hebben en wat in de goedkope boekjes staat geprint. Een boek kennen ze niet. Een boek lees je toch niet op internet? En de man, ach de man, die hoeft zich geen zorgen te maken. Het zou in zijn genen geschreven staan, la domination masculine, de one and only über-mensch. Hetzelfde lot is hem beschoren maar dat weet hij nog niet. Ook zijn bedje is gemaakt want zich echt losmaken van moeders borst kan hij niet. Eens gehuwd in het stramien van het uitgetekende leven neemt elkeen opnieuw zijn plaats in. Vrouw de gebroken prinses, man de gefrustreerde boeman. Huisje tuintje hondje poesje. Métro boulot dodo.

Wie maakt het nog uit? Ik denk dat niemand ervan wakker ligt. Misschien is dat net het meest beangstigende. Dat de oppervlakkigheid een vaste norm is in de maatschappij : non cogito ergo es. Dat meisjes met popjes blijven spelen (liefhebben en verzorgen), jongens met geweren (verdelen en heersen). Gehoorzamen en bevelen. Dat iedereen teruggeroepen wordt in zijn of haar rol te blijven. Teruggefloten worden door een religieus opperhoofd, een vodje tekst, een beangstigend sprookje om in te geloven, om in weg te vluchten, om zichzelf van en tegen de mens te keren, om onderdanig te zijn, om te verdelen, om te haten, om niet meer te weten. Kennis schreeuwt om ervaring. Om die beha’s voorgoed in de kast te laten, onder dikke truien te verbergen. Om gesluierd en gebukt door het leven te slenteren, wachtend als een naïeve uitverkorene op een paradijs dat toch nooit zal komen.  Om Britney Spears voorgoed te verbranden. Om de handen boven de tafels te houden maar los te laten achter de strengheid van de eigen dwaasheid.

Wie kan het nog schelen? De schrijver van dit stukje misschien, meesterwerken, alcohol en drugs. Een perfect geschreven song, een wandeling door de straten van Brussel, een oceaan van tranen. Een gebroken venster.

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article