Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Stockholm beleven

Stockholm beleven.


Stockholm. De Zweedse hoofdstad komt nooit in nieuwsberichten, er gebeuren geen politieke aardverschuivingen, hoewel het beleid over prostitutie fel te betwisten valt. Toch is Stockholm geen saaie stad; het is niet omdat onze media amper iets noemenswaardig zou vermelden over Stockholm, laat staan over Zweden, dat er niets te beleven valt. Het tegendeel is waar.

 

IMG 0305

 

Gamla-stan-Grote-Markt.JPG

 

 

In 2009 telde de stad ruim 825000 mensen. Mensen die drukke steden willen vermijden, worden hier op hun wenken bediend. Je wordt er zeker niet overrompeld door anonieme inwoners pendelend tussen werk en huisje/tuintje. Reken voor een vlucht naar Stockholm 200 euro heen en terug met onze eigen “Sabena” (ik hou van dat woord!), twee uur later land je op Bromma of, internationaler, op Arlanda.

 

Wij hebben voor deze verjaardagsuitstap gekozen voor de lente. Ooit heb ik Stockholm getrotseerd in het hartje van de winter. Man, man… Je kan het weer niet aanpassen aan je wandelingen maar toen hebben we toch onze ballen van ons lijf zien vriezen! Licht? Vergeet het. De dag begon om 11 uur en eindigde al even snel drie uur later. Je moet er karakter voor hebben maar ik herinner me heel goed dat de Zweden het licht in huis brachten : door de vensters heen kon je duizenden theelampjes zien branden en de gezelligheid binnen gaf je een warm gevoel buiten.

 

Onze tocht naar Stockholm ging afgelopen weekend over belangrijke gebeurtenissen in een mensch’ leven. De verjaardag van mijn zus, de verjaardag van mijn partner – allebei 40 geworden -, de herinnering aan het overlijden van mijn moeder op dezelfde dag waarop mijn vriend Mark en de blonde Agnetha verjaren en 40 jaar ABBA de dag nadien. Zoals de planeten al eens in één rechte lijn staan met de zon en de maan, of zoiets.

 

Dit is Stockholm vanuit het vliegtuig en je krijgt je eerste rilling. Zoveel brochures en commentaren zijn al geschreven over de duizenden eilanden, toch maakt deze glimp vanuit je ijzeren vogel een diepe indruk. Het woord prachtig volstaat niet.

 

Aankomt-Stockholm.jpg

 

Bromma is een kleine luchthaven en met de bus ben je op amper een half uur in het hartje van de stad. Ik als reisleider voor mijn twee hartendieven had alles ruimschoots voorbereid, tenminste wat tickets en routes betreft. Een stad moet je nooit voorbereiden, je moet door een stad wandelen, een straat inwandelen, naar links, naar rechts. Zelfs terugkomen op je passen hoort erbij.

 

Slussen. De gids die onze buurvrouw Helga me geleend had, vertelde dat hier hét Stockholm ligt. En ja hoor. Na heel wat wandelgangen in Centraal Station waar een mooie Zweedse blonde man met kind ons heel vriendelijk uitlegde waar de metro te nemen, stegen we uit het metrostation op om onze eerste passen te zetten. Ik haat het om een kaart naar boven te halen maar soms kan je niet anders. In nog geen halve minuut komt een andere, weliswaar minder knappe, Zweed me tegemoet. ‘Hello tourists and welcome to Stockholm! Where do you want to go?’ De schuchtere Belg die ik ben wou al meteen bedanken maar noemde dan toch de naam van de straat waar we logeerden. ‘Kocksgaten’, dat ben ik in mijn beste Zweeds. Met theatraal handgebaar liet hij ons zien waar het Noorden en waar het Zuiden is. ‘Dus, welke richting denk je dat het is?’ Zo geamuseerd als hij was, en om niet te willen overkomen als een dwaze toerist, bedacht ik : ‘Wel, daar staat de zon, dus daar is het Noorden en daar is het Zuiden’. Oef! Ik heb ooit een half jaar Chiro en twee weken scouts gedaan. Nooit mijn legerdienst moeten doen maar de weg vinden kan ik. Zonder kompas. Alleen mag het niet bewolkt zijn.

 

En dat was het ook niet. De lucht was blauw, hoe cliché dit ook klinkt maar het leek al zolang geleden zo’n mooie heldere hemel te zien. Vijftien graden was ook een aangename temperatuur. En daar gingen we dan naar onze respectievelijke slaapplaatsen. Het viel me op hoe proper de straten erbij lagen. Hoe de mensen niet tegen elkaar botsen en hoe de wagens niet voortdurend claxonneren omdat het licht niet snel genoeg op groen kan springen. Het viel me ook op dat er veel zigeunervolk in de straat liep, bekertje in de rechterhand waaruit het geluid van opspringende kronen klonk, sommige ook een baby gewikkeld in wat ouden vodden. Het viel me echt op; zou dit iets zeggen over hoe Zweden denken over immigratiepolitiek?

 

Een uurtje later wandelen we door Stockholm, en wandelen en wandelen en wandelen. Foto’s nemen ook, rondkijken, aanraken, sfeer opsnuiven, luisteren naar het mooie Zweeds, strelen, ergens binnenlopen, ontdekken. Twee volle dagen hebben we letterlijk al onze zintuigen en ledematen opgebruikt. Zintuigen om de ervaring van een vegetarische maaltijd (un végétarien n’est pas un lapin en o ja, kent iemand het vrouwtje van het konijn?), om de Zweedse stijl te ontdekken, om naar de muziek van de taal te luisteren; ledematen, die hadden we niet meer. Terug op het appartement of het hotel komen en je letterlijk op bed laten vallen. Zaaaalig…!

 

Zoveel te zien wanneer je de stad op eigen gevoel doorkruist. De reling uit ABBA’s ‘Summer Night City’, de trap uit ‘Head over heels’ hoorden er ook bij. Plots wordt een banale reling een rilling doorheen je ganse lijf. En niets was in 30 jaar veranderd.  Ik zei tegen mijn zus : ik zou me wat meer moeten gedragen als iemand van 46 maar zij repliceerde daarop dat dit een unieke ervaring is, dat ik er gelukkig uit zag en ze vertelde me dat ze hetzelfde heeft meegemaakt bij een uitstap naar Engeland in de voetstappen van Virginia Woolf. Dat het de mooiste historische en meest respectvolle hommage kan zijn aan iemand die je waardeert door literatuur of muziek. En de reling werd een streling.

 

De-reling.jpg

De-trap.jpg

 

Kijk maar : https://www.youtube.com/watch?v=_d5dPYHi17k

En hier : https://www.youtube.com/watch?v=pL2_PZwKDPg

 

 

Vasa. Ik heb niets, maar ook niets met boten, oorlog en militaire artillerie maar Vasa was alweer een hoogtepunt. Kijk maar naar enkele van Oliviers foto’s. In een tamelijk duistere ruimte staat daar een kanon van een boot uit 1628 dat amper 1300 meter gevaren heeft en dan gezonken is. Pas in 1961 werd deze mastodont van een boot weer opgevist om nu zijn eigen stekje te hebben in het Vasa Museum. Uren hebben we er rondgelopen, het doet wel iets met een mens.

 

Stockholm-0364.JPG

Stockholm-0405.JPG

Stockholm-0401.JPG

Stockholm-0404.JPG

Stockholm-0348.jpg

Stockholm-0375.jpg

 

En daar hadden we al een wegwijzer naar het ABBA museum, alweer een hoogtepunt van onze reis. Maar dat zou voor morgen zijn. Om naar het Vasa Museum en ABBA Museum te gaan, neem je best een ferry die je om het kwartier en in amper twintig minuten heen en weer terugbrengt. En dan weer stappen, alhoewel… Ken je die sketch ‘Een wit wijntje’ op de Vlaamse televisie (uit : ‘Achter de feiten’) waar ten gepaste en ongepaste tijden iemand je spontaan een wit wijntje aanbiedt? Dat was een beetje onze leidraad : wandelen, graag! Maar een wit wijntje? ‘Awel ja sè’. Een glaasje op ons, een glaasje op de nieuwe veertigers, een glaasje op mama, een glaasje op Mark en Agnetha. Eigenlijk hebben we veel gedronken, dat is te wijten aan het goede gezelschap. Het budget zag ik zienderogen slinken maar dan leven we toch op pasta en ongezond eten deze maand, neen? Stockholm beleef je, niet om op je geld te zitten. Reken toch 10 euro per glas, ’t is maar dat je het weet. En oh ja, je kan er gewoon met je bankkaart – gewone bankkaart of kredietkaart – betalen. Handig die Zweden!

 

Zondag 6 april. Veertig jaar Waterloo. 15 jaar Mama Mia. En er ging iets speciaals gebeuren. Terug de boot op en even later sta je bij het ABBA museum. Het gebouw heeft iets weg van een ordinair hotel maar sinds ze het ABBA-logo hebben geplaatst, kan je er niet voorbij lopen (wat wij eerst wel deden, we liepen gewoon de andere kant uit. Het was die dag een beetje bewolkt dus..). Ik had gereserveerd tussen 10u30 en 10u45. Een prima systeem bleek achteraf. Zo vermijd je ellenlange files met mensen die voorbijsteken en kinderen die lastig worden. Inchecken en vergeet je audiogids niet aan te schaffen! De staf was uitermate rustig, vriendelijk en helpt je met al je vragen. Tack Helena! En daar wandel je dan in een klein zaaltje met scherm. 5, 4, 3, 2, 1. Het filmpje is een mix van filmpjes, muziek en grappige knipogen naar het Zweedse viertal. Een tot in de details uitgedokterd meesterwerkje dat je al helemaal warm maakt voor het vervolg.

 

En dan begint de reis. De audiogids is niet een vervormde Zweedse stem die wat commentaar geeft over deze periode en de ABBA-leden. Neen, dames en heren, Anni-Frid Lyngstad, Agnetha Fältskog, Björn Ulvaeus en Benny Andersson themselves speaking! De hele reis door. Prachtig en ook genuine. Ik herinner me nog goed wanneer de dames over hun scheiding en het einde van de groep spraken. Met emotie. ‘I was sad’ moet je toch maar willen delen met de hele wereld.

 

Stockholm-0426.jpg

Stockholm-0439.jpg

Stockholm-0440.JPG

Stockholm-0448.jpg

 

Het museum is een interactief museum :

van het gekende bankje in het park :

 

Stockholm-0458.JPG

 

als het vijfde lid :

Stockholm-0525.JPG

 

van zelf je liedje inzingen :

 

Stockholm-0507.JPG

 

tot dansen in je favoriete video :

 

Frida-Erwin.jpg

 

Om te eindigen tot kostuums en een resem gouden platen.

 

Stockholm-0540.JPG

 

Stockholm-0543.JPG

 

 

In iedere zaal heb je hun muziek, in iedere zaal ontdek je hoe hard er gewerkt werd, door de vier leden zelf maar ook door de manager Stig Anderson en de immer loyale Görel Hanser. Je ontdekt archieven, dagboeken, concerttickets, agenda’s, fanmail, lijsten met nummers die de dames live gingen zingen.. Neen, geen minuut heb ik me verveeld en ik zou het zeker nog eens overdoen, al was het maar om mijn zangtalent wat beter tot uiting te laten komen en om als vijfde lid (ABBE(rwin)loos) hun muziek op te waarderen.

 

Stockholm-0589.JPG

Stockholm-0588.JPG

 

Een wit wijntje ‘Awel ja sè’ , een door Olivier aangeboden lunch in het restaurant later – met een zéér verleidende ober… - richting boetiek. Mijn zus zei dat ze ooit eens in de Flair had gelezen dat je nooit met een lege maag moet gaan winkelen. Tja… In de boetiek vind je allerlei prularia maar ik had mijn zinnen allang op iets gezet : een écht ABBA t-shirt voor wanneer ik DJ in De Belgica, enkele posters (‘Voulez-vous’ en ‘The Visitors’), een singeltje, een ceedeetje, een cadeautje voor Mark en een boek of twee. Mijn zus heeft me zelfs een knap boek cadeau gegeven. En by the way, het officiële boek lag er ook, met mijn naam erin, als eerste uit België! Had ik hier vroeger daardoor een trauma opgelopen want op school kwam ik altijd als eerste aan bod, ben ik nu fier op mijn afkomst! (maar dat was ik allang hoor..). Knap de moeite waard deze shop, maar ik slenter sowieso graag in museashops.

 

Hop naar buiten want met je ticket van die dag kon je naar het optreden gaan van het ABBA koor; Olivier bleef aan de kant omdat hij niet zo goed tegen massa kan, Elke en ik bijna vooraan. Drie kwartier wachten ging zo voorbij en daar kwamen een dertigtal mooie dames en heren gekleed in ABBA 1975/1976 outfit hun eigen versie brengen van enkele ABBA-nummers. Opvallend was de versie ‘Rock me’ en ‘Intermezzo nr 1’. En dan ‘Slipping through my fingers’, de eerste tranen… dat heb ik altijd bij dit nummer. Prachtige tekst, diep emotioneel gezongen én door Agnetha én door het koormeisje. Tenslotte werd de champagne ontkurkt : daar kwam ineens Benny. En daar kwamen de tranen met sloten uit mijn blauwe ogen. 46 zijn hè.. Aan de rechterkant stond een piano maar die had ik nog niet gezien. Ze bleek eerst niet aangesloten te zijn maar Benny lachte het allemaal weg. Een Madonna heeft er niet aan. Zeg nu zelf, Benny Andersson of all people en geen steek van ambetantigheid of vloeken in het Zweeds. Dan legt hij de handen op de toetsen en klinken de eerste noten van ‘Thank you for the music’ uit de boxen. Als afsluiter kregen we duizenden gouden papiertjes over ons gegoten. Een paar zijn tot in mijn kleren geraakt.

 

Wat maakt ABBA ABBA? De zuiverheid, de pure muziek, de vrolijkheid, de 'being genuine', One Man One Woman, Knowing Me Knowing You, The Day Before You Came, Our Last Summer... De 'ooh's' en de 'aah's', verborgen in de songs of niet. Ontroerd worden. Gelukkig zijn. Frida, Agnetha, Benny en Björn. 40 jaar al. Het ontdekken van Zweden, de melancholie naar betere dagen in de stemmen en l'écriture in de songs. Marie Fredriksson ook, geïntroduceerd door Elke. Sneeuw, kilte en stilte. De muziek. De taal.

 

Stockholm-0595.JPG

benny.jpg

 

Stockholm-0602.JPG

 

En so it came to an end. Biertje, nagenieten en alle drie – Elke, Olivier en ik – elkaar bedanken voor deze knappe reis naar Stockholm.

 

Voldaan. Over de stad, de mensen, de musea, het eten, de ‘een-wit-wijntje?awel-ja-sè’ momenten, de Summer Night City reling, de Head over Heels trap, de kleuren, de pijn in de beenspieren, het  waarom-vragen-ze-mijn-identiteiskaart-niet besef omdat je er geen 18 meer uitziet, de mooie klanken van de taal, alles gewoon…

 

Hebben we drie dagen mogen genieten van een prachtige blauwe hemel en de strelingen van de zon, het vertrek verwelkomde ons met zachte regen. Terug in het vliegtuig heb ik geen traan gelaten maar net als Agnetha in ‘The day before you came’ – en geïnspireerd op een scène uit een Bergman film waar een vrouw in de auto in huilen uitbarst en als een reflex de ruitenwissers aanzet om haar tranen weg te vegen -, was onze laatste scène de ‘ratling on the roof I must have heard the sound of rain’.

 

Stockholm verlaten

 

In Londen wordt de volgende dag 40 jaar ABBA gevierd. Frida en Björn geven een emotionele speech. ‘We think of you like family and we are very grateful to you for all your recognition’ or something in that style.


Bedankt aan mijn zus Elke voor deze unieke belevenis samen, haar goed humeur en haar altijd te vinden voor een glas. Bedankt aan mijn partner Olivier om méér dan aangenaam reisgezelschap (een reis naar Stockholm of een reis van mijn leven) te zijn, om fotograaf van dienst te zijn, om te zien hoe gelukkig je ook was. ‘Tack tack’. Tu es le meilleur.

 

De VRT doet niets rond 40 jaar ABBA, terwijl de Belgen – en de toenmalige BRT – de grootste bewonderaars van ABBA waren en zijn. Er bestaat een Facebook groep (ABBA Belgium) met toffe mensen. Neem zeker eens een kijkje en help ons om dit jaar een écht groots 40 jaar ABBA feest te organiseren.

 

Oh ja, het vrouwtje voor een konijn heet een voedster of moer. ’t Is maar dat je het weet.. En de rode telefoon heeft ook niet gebeld.

 

Stockholm-0554.jpg

 

 

 

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article