Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Erwin schrijft

Erwin schrijft

Verhalen in een notendop, confessies uit de boudoir, curiositeiten, statements, woede en liefde.

Zomer in Brussel

Het is me al lang geleden niet meer overkomen.

Ik had niet meteen opgemerkt dat ze als eenieder ander die ochtend uit de taxi kwam, totdat ze de deur van de wagen dichtsloeg, de taxi wegraasde naar een volgende afspraak en ik ze zag staan.

 

Ze droeg haar lange glanzende zwarte haren tot iets over de schouders, een donkergrijs bloesje van een dure stof en heel nonchalant sloeg ze haar jas over haar linkerarm terwijl ze haast kunstelig een handtas en wat mapjes droeg in de andere hand. Haar kort grijs rokje wipte lekker op bij iedere stap en haar leren laarzen gaven haar een Parijse stijl en ik zou alles gedaan hebben om ze te heroveren bij deze vertoning.

 

Dit beeld heb ik vaak ontmoet in Parijs, dit beeld van l’élégance féminine die de Parijse vrouw typeert. Het sublieme vrouw zijn zonder franjes en zonder hoofddoeken. Pure vrouwelijke gratie in een artistieke leefwereld van boeken, mensen, creatie en ondernemen. Pure echte schoonheid.

 

Ik merkte dat ik mijn passen versnelde alsof ik achter haar aanliep, haar misschien wou vragen “kunnen we weer vrienden zijn” of “kunnen we hier iets aan doen”, maar de waarheid lag veel dieper : ik liep deze frisse verschijning niet achterna, ik besefte dat een leven zo eindeloos elders kan liggen, ik besefte dat ik mijn verminkte dromen wou herbeleven, mijn brandende idealen achterna wou hunkeren. In een geheime en verlegen overtuiging anders zijn. Iets willen vasthouden dat allang uit mijn vingers geglipt is. De kracht om in diezelfde frisheid van het leven te staan en te sublimeren.

 

Ik heb het haar niet kunnen zeggen wanneer ze “De Walvis” binnenwandelde en glimlachend, alsof ze te laat was, naar een tafel liep waar een man en een vrouw haar opwachtten.

Het was deze keer ook weer niet voor mij. Toch is het me allang niet meer overkomen en misschien moet het me ook niet meer overkomen. Althans, niet meer op die manier. Het beeld was te perfect, te afgelijnd en te wreed om telkens weer opnieuw de confrontatie van gebroken dromen en gemiste idealen aan te gaan.

Toch weet ik dat ik in die geheime en verlegen overtuiging ook ooit zo wou zijn en nog steeds wil zijn. Ik heb ze niet meer teruggezien op mijn eenzaam parcours naar broodwinning.

 

Zomer in Brussel is een confronterende belevenis, zomer in Brussel werkt als een spiegel van de tijd. En straks, in de kille wintermaanden en het overbodige feestgedruis komt er weer een jaar bij en alweer een tijd om er iets aan te doen.

 

Winter is het in Brussel dan.

Partager cet article

Repost 0

Commenter cet article